หลินเชวี่ยยืนอยู่หน้าประตู มือหิ้วห่อยา มองเธออยู่
สามวินาทีต่อมา หลินเชวี่ยยิ้มบาง ๆ “ใช่ ผมเอง ไม่คิดเหมือนกันว่าคุณจะอยู่ที่นี่ด้วย”
เย่ชิงเฉิงถลึงตามองเขา แววตาทั้งอับอายทั้งขุ่นเคือง ราวกับอยากจับเขากลืนลงท้องทั้งเป็น
เธอสูดหายใจลึก ก่อนหันไปมองหมอฮวาที่อยู่หลังเคาน์เตอร์
“หมอฮวา นี่เพื่อนฉันค่ะ เดี๋ยวฉันกลับมารับยา ตอนนี้ขอออกไปเดินเล่นก่อน”
หมอฮวาพยักหน้า
“ได้”
เย่ชิงเฉิงพูดจบก็เดินลงบันไดมา คว้ามือหลินเชวี่ยแล้วลากออกไปทันที
เธอเดินกะเผลก ดูทุลักทุเลอยู่บ้าง แต่แรงที่มือกลับไม่น้อยเลย
หลินเชวี่ยถูกเธอลากไปอย่างงุนงง
ทำไมถึงเดินแบบนี้ล่ะ?
ช่วยไม่ได้ ก่อนหน้านี้เขาบอกแล้วว่าตัวเองไม่เหมือนคนทั่วไป แต่เย่ชิงเฉิงไม่ฟัง เอาแต่ทำร้ายตัวเองอย่างหนัก ตอนนี้ก็เลยต้องรับผลที่ตามมา
“จะทำอะไร?”
“ออกไปคุยกัน”
พอออกจากร้านยา เย่ชิงเฉิงก็เดินตรงไปยังรถโรลส์-รอยซ์สีขาวริมถนน เปิดประตูฝั่งผู้โดยสารแล้วมองหลินเชวี่ย
“ขึ้นไป”
หลินเชวี่ยมองเธอ แล้วมองรถ
“ขึ้นไปทำไม?”
“เรามาคุยกันหน่อย”
หลินเชวี่ยจนใจ ก้มตัวมุดเข้าไปในรถ
เย่ชิงเฉิงปิดประตูรถแล้วอ้อมไปนั่งฝั่งคนขับ ก่อนสตาร์ตรถ
รถโรลส์-รอยซ์ค่อย ๆ ขับออกจากย่านเมืองเก่า ผ่านถนนหลายสาย แล้วจอดหน้าร้านกาแฟแห่งหนึ่ง
“ลงรถ”
พูดจบ เย่ชิงเฉิงก็ลงไปก่อน
หลินเชวี่ยหิ้วห่อยาตามเธอเข้าไปในร้านกาแฟ
ในร้านมีคนไม่มาก ลูกค้านั่งกระจายกันอยู่ไม่กี่โต๊ะ บ้างก็ดูคอมพิวเตอร์ บ้างก็คุยกันเสียงเบา
เย่ชิงเฉิงเลือกที่นั่งริมหน้าต่างแล้วนั่งลง พลางส่งสัญญาณให้หลินเชวี่ยนั่งฝั่งตรงข้าม