หวังต้าเยว่ไม่เคยตาย จึงไม่รู้ว่าความตายมีรสชาติอย่างไร
เพราะอย่างนั้นเขาจึงยังหัวเราะอยู่ เขาใช้ไม้เท้าพยุงตัว เดินกะเผลกไปข้างหน้าสองก้าว ก่อนชี้หน้าหลินเชวี่ย น้ำลายกระเด็นเป็นฝอย
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ! หลินเชวี่ย แกคิดจะขู่ใครวะ?”
“แกก็แค่นักโทษที่ผ่านการใช้แรงงาน ติดคุกอยู่สิบปี เพิ่งออกมาได้ไม่กี่วันก็กล้ามาวางท่าเป็นหมาป่าหางใหญ่ต่อหน้าฉันแล้วหรือ?”
เขาหันไปมองปากกระบอกปืนสีดำขลับที่รายล้อมอยู่รอบ ๆ แล้วหัวเราะหนักกว่าเดิม
“ดูสิ ดูให้ดี! ปืนยี่สิบกระบอกเล็งแกอยู่ แกจะบินหนีไปได้หรือไง? ฉันบอกไว้เลยนะ หลินเชวี่ย คืนนี้คือวันตายของแก!”
“พอแกตาย พี่สาวหน้าตาอัปลักษณ์ของแก ฉันจะช่วยดูแลให้เอง! ทั้งพ่อทูนหัวขาเป๋กับแม่ทูนหัวหน้าเงินของแกด้วย ฉันจะไม่ปล่อยไว้สักคน!”
ยิ่งพูดเขาก็ยิ่งได้ใจ เสียงแหลมสูงกังวาน “ฉันจะทำให้ทั้งครอบครัวแกตายอย่างทรมาน! ต่อให้ลงนรกไปแล้วก็...”
ฟิ้ว!
คำพูดยังไม่ทันจบ
มือของหลินเชวี่ยก็ขยับ
ไม่มีใครเห็นว่าเขาขยับอย่างไร
ทุกคนเห็นเพียงเขายกมือขวาขึ้น แสงสีทองสายหนึ่งพุ่งออกจากปลายนิ้ว เร็วดุจสายฟ้า
“เพี๊ยะ!”
กล้องวงจรปิดตรงทางเข้าอาคารระเบิด เศษกระจกแตกกระจายเต็มพื้น
จากนั้น แสงสีทองสายที่สองก็พุ่งออกไป
รอยยิ้มของหวังต้าเยว่ยังค้างอยู่บนใบหน้า
วินาทีถัดมา ดวงตาเขาเบิกกว้าง ปากอ้าค้าง ราวกับถูกใครสักคนบีบคอไว้
กลางหว่างคิ้วมีเข็มทองปักอยู่ เข็มสั่นไหวเบา ๆ
ร่างของหวังต้าเยว่แข็งค้างอยู่นานถึงสองวินาที
จากนั้นก็หงายหลังล้มลงไปทั้งตัว
“โครม!”
ท้ายทอยกระแทกพื้นซีเมนต์ดังตุบ
ดวงตาของเขายังคงเปิดค้าง แต่แววตากลับเลื่อนลอย มุมปากยังยกเป็นรอยยิ้มได้ใจเมื่อครู่
ตายตาไม่หลับ!
เงียบงัน
เงียบจนเหมือนความตายมาเยือน
เฉินเฉวียนยืนอยู่บนบันได ร่างทั้งร่างเหมือนถูกฟ้าผ่า
เขาจ้องศพของหวังต้าเยว่บนพื้น อ้าปากค้าง ริมฝีปากสั่นระริก พูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว
ลูกน้องชุดดำเหล่านั้นก็ตกตะลึงไปตาม ๆ กัน