“ทรยศงั้นเหรอ? ฮ่า ๆ ๆ...” เฮยผีหันกลับมา ก้มมองเขาพลางหัวเราะ “เฉินสวิน นี่แกกล้าพูดกับฉันเรื่องทรยศหรือ?”
“ฉันเป็นหมารับใช้ตระกูลเฉินมาถึง 20 ปี! 20 ปีเต็ม! พ่อแกสั่งให้ฉันกัดใคร ฉันก็กัด สั่งให้คุกเข่า ฉันก็คุกเข่า งานสกปรกงานหนักของตระกูลเฉิน มีงานไหนบ้างที่ไม่ใช่แก๊งฉลามดำจัดการ?”
เสียงของเฮยผีดังขึ้นเรื่อย ๆ อารมณ์ก็ยิ่งพลุ่งพล่าน
“ฉันเป็นตับแข็ง ใกล้ตายเต็มที ตระกูลเฉินของพวกแกติดต่อโรงพยาบาลใหญ่ในต่างประเทศได้ แต่เคยสนใจฉันบ้างไหม? เฉินอี้หมิงพ่อแกเตะไหล่ฉันทีหนึ่ง แล้วสั่งให้ไปฆ่าคุณหลิน เขาบอกว่าถึงแกจะตายก็ต้องทำให้สำเร็จ ทำไม่สำเร็จก็รีบตายไปซะ!”
“นี่มันคำพูดของคนหรือ?” ดวงตาเฮยผีแดงก่ำ เขากัดฟันเค้นเสียงลอดไรฟัน
เฉินสวินอ้าปากค้าง แต่พูดไม่ออกสักคำ
เฮยผีลุกขึ้น ปัดฝุ่นบนหัวเข่า ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งอีกครั้ง
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แก๊งฉลามดำจะไม่ทำตามคำสั่งตระกูลเฉินอีกแล้ว”
เขาหันไปเผชิญหน้ากับลูกน้องสองร้อยคน แล้วประกาศเสียงดังกังวาน “ต่อจากนี้ คุณหลินคือผู้มีพระคุณของแก๊งฉลามดำ ใครแตะต้องคุณหลิน ก็เท่ากับแตะต้องฉัน เฮยผี!”
ลูกน้องทั้งสองร้อยคนชูมีดพร้าขึ้นพร้อมกัน เสียงขานรับดังกึกก้อง
“ครับ!”
เฉินสวินทรุดอยู่บนพื้น ใบหน้าซีดเผือดราวกระดาษ ริมฝีปากเขียวคล้ำ ตัวสั่นเทาไปหมด
เขาเงยหน้ามองหลินเชวี่ย แววตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นและมุ่งร้าย “หลินเชวี่ย... ถ้ารู้จักเจียมตัวก็รีบปล่อยฉันกับลูกชายไปซะ! ความน่ากลัวของตระกูลเฉินเกินกว่าที่แกจะจินตนาการได้! ถ้าแกกล้าแตะต้องฉันแม้แต่เส้นผม ตระกูลเฉินของฉันจะฆ่าล้างทั้งครอบครัวแก!”