หลินเชวี่ยยืนอยู่หน้าหน่วยงานจัดการวิชายุทธ์โบราณ
เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วควักนามบัตรของสิงเจิ้งจากกระเป๋า กดหมายเลขโทรศัพท์ก่อนโทรออก
เสียงดังสองครั้ง สายก็มีคนรับ
“คุณหลิน?” ปลายสาย สิงเจิ้งเอ่ยด้วยน้ำเสียงแฝงความประหลาดใจอยู่หลายส่วน ทั้งยังมีความเคารพที่ยากจะสังเกตเห็นอยู่เล็กน้อย
หลินเชวี่ยพูดเสียงเรียบ “หัวหน้าสิง ผมมีเรื่องจะถาม คุณแม่บุญธรรมกับพี่สาวของผมถูกคนจากหน่วยงานจัดการวิชายุทธ์โบราณของพวกคุณจับตัวไป ข้อหาคือให้ที่ซ่อนอาชญากรและขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่ อาชญากรที่ว่าคือผมเอง แล้วมันยังไงกัน ผมไปก่อคดีอะไรมา?”
“อะไรนะ?” น้ำเสียงของสิงเจิ้งเปลี่ยนไปทันที “คุณหลิน แน่ใจหรือว่าเป็นคนของหน่วยงานจัดการวิชายุทธ์โบราณ? ครึ่งชั่วยามก่อนเกิดคดีฆาตกรรม มีคนตายหลายสิบคนที่ชานเมือง ผมกำลังอยู่ทางนี้ เรื่องในหน่วยงาน...”
หลินเชวี่ยตัดบท “รองหัวหน้าคนหนึ่ง แซ่ตู้ อายุสามสิบกว่า ผมไม่สนว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่ คนที่จับพวกเขาเป็นคนของคุณ ตอนนี้ก็ขังอยู่ในหน่วยงานของคุณ พวกคุณอยากเจอผม ผมมาแล้ว ปล่อยพวกเขาซะ!”
สิงเจิ้งสูดลมหายใจเฮือก เสียงเปลี่ยนไป “ตู้จื่อเถิงหรือ? คุณหลิน เรื่องนี้ต้องมีอะไรเข้าใจผิดแน่! ฟังผมก่อน...”
“หัวหน้าสิง” หลินเชวี่ยตัดบทอีกครั้ง น้ำเสียงไม่ดังนัก “ผมไม่รู้ว่าทำไมคุณถึงให้ความสำคัญกับผม แต่คนของคุณจับครอบครัวผมไป พวกเธอไม่รู้อะไรและไม่ได้ทำอะไรเลย เป็นแค่ชาวบ้านธรรมดาสองคน ถ้าใครมีเรื่องกับผม ก็ให้มาหาผมได้เลย เรื่องวันนี้ผมไม่มีทางปล่อยผ่านไปแบบนี้แน่”
“คุณหลิน! อย่าเพิ่งวู่วามเด็ดขาด! ผมจะไปเดี๋ยวนี้! ผมจะ...”