สวี่จื่อหยวนกับคนอื่น ๆ สะดุ้งโหยง พอเห็นท่าทีของไป๋ฉาหฉา ก็รู้ทันทีว่าเธอไม่ได้พูดเล่น
แม้จะสงสัยว่าเธอรู้ได้อย่างไรว่ามีซอมบี้กำลังเข้ามา ทั้งที่พวกเขาไม่รู้สึกถึงอะไรเลย แต่ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องนั้น
ไป๋หย่าอี้เร่งเก็บเสบียงให้เร็วขึ้น
คนอื่น ๆ กำอาวุธในมือแน่น พลังพิเศษพร้อมปลดปล่อยได้ทุกเมื่อ!
ไม่รู้ว่าซอมบี้ตัวนั้นอยู่ระดับไหน พวกเขาจะรับมือไหวหรือเปล่า?
ก่อนหน้านี้ พวกเขายังไม่เคยเจอซอมบี้ระดับสองด้วยซ้ำ
ไม่นาน ซอมบี้ชายตัวหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในสายตาทุกคน มันสวมผ้ากันเปื้อนขาดรุ่งริ่ง ท้องมีรูโหว่ขนาดใหญ่จนไส้ห้อยออกมาข้างนอก ดูเหมือนพร้อมจะร่วงลงมาได้ทุกเมื่อ
ซอมบี้ชายตัวไม่สูงนัก รูปร่างผอมแห้ง ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกข่วนจนเละเป็นแผลฉกรรจ์ มองไม่ออกว่าเคยหน้าตาเป็นอย่างไร
เบ้าตาข้างหนึ่งกลวงโบ๋ ไม่มีอะไรเหลืออยู่ ส่วนอีกข้างเป็นสีส้ม ลูกตาปูดออกมาจากเบ้าตาเล็กน้อย
สีที่สะท้อนอยู่ในรูม่านตาบ่งบอกว่ามันเป็นซอมบี้ระดับสาม
ในมือมันยังถือเนื้อปริศนาชิ้นหนึ่งที่ส่งกลิ่นเหม็นเน่า อ้าปากเคี้ยวตุ้ย ๆ ไปพลาง โน้มตัววิ่งโถมเข้าหาพวกเขาไปพลาง
พอห่างจากพวกเขาราวสิบเมตร มันก็โยนเนื้อเหม็นชิ้นใหญ่ในมือลงปากที่อ้าแยก แล้วกลืนลงไปในไม่กี่คำ
น้ำลายปริศนาไหลย้อยจากมุมปาก มันวิ่งพลางขว้างสิ่งของใส่พวกเขา
สิ่งที่มันขว้างมาเป็นก้อนดิน!
ไป๋หย่าอี้ตั้งตัวไม่ทัน ถูกก้อนดินกระแทกจนล้มลงกับพื้น
หัวเข่ากระแทกพื้นดังตุ้บ
อู๋ฉิงฉิงซึ่งยืนอยู่ใกล้ไป๋หย่าอี้ที่สุดยื่นมือออกไปด้วยความร้อนใจ สายน้ำพุ่งออกจากมือเธอ สาดใส่ทุกคนจนเปียกโชก
ไป๋ฉาหฉาพูดไม่ออก ก่อนตวาดเสียงเย็นชา “อู๋ฉิงฉิง ลืมตาแล้วเล็งซอมบี้ก่อนค่อยฉีดน้ำได้ไหม!”
พูดจบ ไป๋ฉาหฉาก็พุ่งออกไปก่อน