ไป๋ฉาหฉากับซ่งเยี่ยนไม่ใช่พวกที่ถูกขู่ให้กลัวง่าย ๆ
ปลายเถาวัลย์แหลมพุ่งฉึกเข้าไปในท้องชายคนนั้น ก่อนจะหมุนคว้านอยู่ข้างในหนึ่งรอบ
ชายคนนั้นกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าซีดเผือดในพริบตา
ชายวัยกลางคนที่ใช้ชีวิตสุขสบายมาตลอดจะเคยทนทุกข์ทรมานแบบนี้ได้อย่างไร แค่ครั้งเดียวก็เจ็บจนแทบหมดสติ
ไป๋ฉาหฉาฉวยโอกาสควบคุมจิตชายวัยกลางคน ก่อนถามเสียงเย็นว่า “อวิ๋นอี้อยู่ที่ไหน? คนจากสถาบันวิจัยส่วนตัวของพวกคุณซ่อนตัวอยู่ที่ไหนกันหมด?”
แววตาของชายคนนั้นพร่าเลือน สติล่องลอย ภายใต้การควบคุมด้วยพลังจิต เขาสารภาพทุกอย่างออกมาจนหมดเปลือก
ไป๋ฉาหฉาขยับความคิด กำลังจะปลิดชีพชายวัยกลางคนให้พ้นทุกข์
ชายที่ถูกเถาวัลย์พันรัดค่อย ๆ เหี่ยวแห้งลงต่อหน้าพวกเขา น้ำในร่างถูกดูดจนหมด กลายเป็นศพแห้งกรัง
ของเหลวสีเลือดไหลเอื่อยอยู่บนเถาวัลย์หนาใหญ่
ไป๋ฉาหฉาสะดุ้ง รีบเรียกเถาวัลย์กลับมาทันที
เถาวัลย์ของเธอกลายเป็นเถาวัลย์ดูดเลือดไปแล้ว!
ซ่งเยี่ยนขมวดคิ้วน้อย ๆ มองไป๋ฉาหฉาอย่างกังวล “ไม่เป็นไรใช่ไหม? รู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”
ไป๋ฉาหฉาส่ายหน้า “ไม่เป็นไร”
เธอพูดพลางสังเกตสีหน้าของซ่งเยี่ยนอย่างจริงจัง
ความห่วงใยและความกังวลในแววตาเขาดูจริงใจ ไม่มีท่าทีหวาดกลัวหรือรังเกียจอย่างอื่น เธอจึงค่อยผ่อนลมหายใจด้วยความโล่งอก
เถาวัลย์เลือดของเธอดูชั่วร้ายเหลือเกิน พลังไม้ของคนอื่นเป็นแบบนี้เหมือนกันหรือเปล่า?
แต่เธอสัมผัสได้ว่าเถาวัลย์เลือดเป็นมิตรกับเธอและไม่เป็นอันตราย แค่นั้นก็พอแล้ว
ชั้นสามเป็นห้องพักของหานปิงอวี่
ทั้งสองค้นข้าวของจนทั่ว แต่ก็ไม่เจออะไรที่มีค่า
มีเพียงไป๋ฉาหฉาที่เก็บบุหรี่ในลิ้นชัก เหล้าชั้นดีหลายขวดในตู้โชว์ รวมถึงตู้เซฟในห้องหนังสือไปจนหมด