“ไม่ต้องพูดพล่ามกับพวกมัน มาเหยียบถิ่นเราแล้วก็รีบส่งเสบียงทั้งหมดมาให้! ไม่อย่างนั้นรับรองว่าจะทำให้พวกมันเสียใจที่เกิดมาบนโลกนี้แน่!”
ชายแขนลายเตะกะละมังเหล็กใบหนึ่งที่ไป๋หย่าอี้เพิ่งหยิบออกมาวางบนพื้น เตรียมใส่ผักจนกระเด็น “ใช่ ส่งเสบียงทั้งหมดมา!”
สวี่จื่อหยวนขมวดคิ้ว คนพวกนี้ไม่ได้คิดดีจริง ๆ ด้วย เผยธาตุแท้ออกมาเร็วขนาดนี้เลย!
เขากำลังจะอ้าปากตำหนิ ก็ได้ยินไป๋หย่าอี้พูดเสียงอ่อนว่า “พี่ชายทั้งสอง ฉันว่าพวกคุณคงเข้าใจผิด พวกเราได้รับเชิญจากพี่หลิวให้เข้ามานะคะ”
ชายแขนลายทั้งสองสบตากัน รอยยิ้มหื่นกามปรากฏขึ้นในดวงตา แต่ไม่รู้ว่าจู่ ๆ นึกอะไรขึ้นมาได้ คนหนึ่งจึงแค่นหัวเราะ “หึ คนอย่างพวกแกจะรู้จักพี่หลิวได้ยังไง โกหกยังไม่เนียน ยังคิดจะอ้างบารมีคนอื่นอีก! เลิกพูดมาก รีบส่งเสบียงมาซะ!”
เห็นไป๋หย่าอี้ยังจะพูดต่อ ชายแขนลายอีกคนก็ว่า
“ได้ยินว่าพวกมันขับรถบรรทุกคันใหญ่มาสองคัน เสบียงคงอยู่บนรถนั่นแหละ พวกเราไปตรวจดูตรง ๆ ก็จบแล้ว”
พูดจบ ชายแขนลายทั้งสองก็หันหลังจะออกไปข้างนอก เฉินเหวินเคอพุ่งไปปิดประตูราวกับสายลม
ลูกไฟเล็ก ๆ สองลูกของลุงหูพุ่งใส่ขาของชายทั้งสองตามมาติด ๆ
ชายแขนลายร้องโหยหวนเพราะถูกไฟลวก รีบกลิ้งไปบนพื้นอยู่สองรอบกว่าจะดับไฟได้
เสียงเอะอะทางนี้ดึงดูดคนที่กำลังลาดตระเวนอยู่ข้างนอกอย่างรวดเร็ว หลิวผิงได้รับข่าวก็รีบมาถึง
เขายังคงยิ้มแย้มเช่นเดิม ก้มหน้าขอโทษสวี่จื่อหยวนอย่างประจบประแจง “ขอโทษด้วยนะน้องสวี่ เป็นเพราะผมดูแลลูกน้องไม่ดี พวกมันไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ไม่ได้ทำให้ทุกคนตกใจใช่ไหม?”