ไป๋ฉาหฉาเพิ่งมุดออกมาจากด้านหลังโปสเตอร์หญิงงามหลังอาบน้ำ โต้วเปาก็พุ่งตัวเข้าใส่อ้อมแขนของเธอทันที
ก่อนหน้านี้ตอนเข้าไป เธอตั้งใจทิ้งโต้วเปาไว้ในวิลล่าให้คอยเฝ้าระวัง
อวิ๋นอี้ทิ้งกลิ่นหอมของดอกไม้ไว้ในวิลล่าบ้างแล้ว ทั้งสามคนกับเสืออีกหนึ่งตัวจึงออกจากวิลล่า ลอบกลับไปยังที่พัก
“เขาจะอยู่กับฉัน คุณไปพักเถอะ”
“อืม”
ซ่งเยี่ยนหยิบเสื้อผ้าสะอาดหนึ่งชุดกับของใช้สำหรับอาบน้ำและแปรงฟันชุดใหม่จากมิติส่วนตัวของตน ให้อวิ๋นอี้ไปอาบน้ำก่อน
จากนั้นก็ไปต้มบะหมี่ไข่หนึ่งชามในครัว
ไป๋ฉาหฉาอุ้มโต้วเปากลับห้องตัวเองไปแล้ว
ในห้องรับแขกจึงเหลือเพียงซ่งเยี่ยนกับอวิ๋นอี้
ทั้งคู่คุยกันสั้น ๆ แม้อวิ๋นอี้จะถูกขังไว้ในกรง แต่โชคดีที่ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร
จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองก็กลับห้องไปพักผ่อน
-
ตอนเช้า ไป๋ฉาหฉารู้สึกหายใจไม่สะดวก เหมือนมีของหนักกดทับอยู่บนอก
เธอลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย ก็เห็นโต้วเปานอนหมอบหลับสนิทอยู่บนอก
เจ้าตัวเล็กนี่รู้ไหมว่าตัวเองหนักแค่ไหน…
ไป๋ฉาหฉาทั้งขำทั้งพูดไม่ออก ยื่นมือไปขยี้หัวเสือของโต้วเปาส่ง ๆ จนมันตื่น
เธอพูดเสียงแหบว่า “โต้วเปา จะทับแม่ให้ตายเลยหรือไง”
โต้วเปาสะบัดหัว ยืดเส้นยืดสาย แล้วกระโดดไปนั่งบนเก้าอี้ข้าง ๆ
ลุกจากเตียงไปล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ
ซ่งเยี่ยนกับอวิ๋นอี้ก็ตื่นแล้ว
“น้องฉาหฉาตื่นแล้วเหรอ มากินข้าวกัน”
อวิ๋นอี้ดูสดชื่นกระปรี้กระเปร่า ไม่เหลือเค้าความน่าเวทนาจากตอนถูกขังในกรงเหล็กใหญ่เมื่อวานเลยสักนิด
ความสามารถในการปรับตัวของเขาสูสีกับซ่งเยี่ยนจริง ๆ
ซ่งเยี่ยนยกบะหมี่ไข่ออกมาจากครัวสามชาม
ดูเหมือนอวิ๋นอี้จะคุ้นกับฝีมือซ่งเยี่ยนแล้ว เขากินไปวิจารณ์ไปว่า “อืม เส้นเหนียวนุ่มกว่าเมื่อคืนอีก พัฒนาขึ้นนะ”