จางเลี่ยงฮัมเพลงเบา ๆ มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า อีกข้างโยนผลึกแก่นพลังของซอมบี้ระดับสามในมือเล่นไปมา ในใจหวานชื่นราวกับได้กินน้ำผึ้ง
ขอแค่ดูดซับผลึกระดับสามก้อนนี้ เขาก็จะกลายเป็นผู้มีพลังพิเศษระดับสามเหมือนพี่เปียว ถึงตอนนั้นคนทั้งหมู่บ้านตระกูลจาง รวมถึงพ่อของเขา ก็ไม่มีใครสู้เขาได้
ถึงตอนนั้นเขาก็จะวางท่าใหญ่โตในหมู่บ้านตระกูลจางเหมือนพี่เปียว ช่างน่าภาคภูมิใจจริง ๆ!
ฮ่า ๆ แค่คิดก็รู้สึกว่าอนาคตสดใสแล้ว!
ครู่ต่อมา เขาก็นึกถึงสาวสวยที่เพิ่งจับตัวมาได้ อดจุ๊ปากไม่ได้
โธ่เอ๊ย สาวคนนั้นตัวนุ่มมือดีจริง ๆ เขาแอบลูบคลำไปตั้งหลายที น่าเสียดายที่พี่เปียวถูกใจเธอเสียแล้ว
เขาจะเชื่อฟังคำสั่งพี่เปียวให้ดี ไม่รู้ว่าต่อไปจะขอรางวัลจากพี่เปียวได้ไหม จะได้มีสัมพันธ์กับสาวคนนั้นสักคืน
ผู้หญิงในหมู่บ้านตระกูลจางถูกส่งไปปรนนิบัติพี่เปียวเพื่อแลกกับความปลอดภัยกันหมดแล้ว คนที่ส่งไปเมื่อคืนเป็นกลุ่มสุดท้าย น่าเสียดายพวกผู้ชายกำยำอย่างพวกเขา มีไฟเต็มอกแต่ไม่มีที่ระบาย ได้แต่จัดการตัวเอง
แม่งเอ๊ย น่าหงุดหงิดจริง ๆ ไม่รู้ว่าพี่เปียวไปหาผลึกแก่นพลังมาจากไหนตั้งมากมาย คนรอบตัวถึงได้เลื่อนเป็นระดับสามกันทีละคน
ได้ยินพี่หม่าเล่าว่า พี่เปียวเพิ่งได้ผลึกแก่นพลังระดับสี่มา กะจะดูดซับคืนนี้เพื่อเลื่อนระดับ
จางเลี่ยงเดินกลับบ้านพลางคิดฟุ้งซ่าน
คิดไปคิดมา จู่ ๆ ก็ปวดหัวจี๊ด สมองว่างเปล่าไปหมด
เขารู้สึกเพียงว่าได้ยินเสียงเลือนรางแว่วมาจากที่ไกลแสนไกล เสียงนั้นถามว่า “นายจะไปไหน?”
เขาตอบคำถามนั้นไปโดยไม่รู้ตัว