เสี่ยวหม่าและจินเป้าต่างไปทำงานตามคำสั่งของจินหู่แล้ว
จินหู่เดินขึ้นไปชั้นสามอย่างไม่รีบร้อน ก่อนพบศพของหลี่เปียว
เขายืนนิ่งข้างศพอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงย่อตัวลงค้นกระเป๋ากางเกงของหลี่เปียว
เขาจำได้ว่าหลี่เปียวเก็บผลึกแก่นพลังระดับ 4 เม็ดนั้นไว้ในกระเป๋ากางเกง
เขาค้นไปค้นมาบนศพไร้หัวอยู่หลายรอบ แต่ก็ไม่พบอะไรเลย
“แม่งเอ๊ย!”
จินหู่สะบัดมืออย่างเดือดดาล คมดาบสีทองหลายสายพุ่งออกไป ศพไร้หัวบนพื้นถูกฟันเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยในพริบตา เลือดไหลนองพื้น
ไอ้เศษสวะ! ผลึกแก่นพลังระดับ 4 ที่เขาอุตส่าห์เลี้ยงดูจนได้มา เขาขุดออกมาให้มันเป็นคนแรกแท้ ๆ แต่มันกลับยังไม่ทันได้ดูดซับเพื่อเลื่อนระดับก็ถูกฆ่าตายเสียก่อน ตอนนี้แม้แต่ผลึกแก่นพลังระดับ 4 เม็ดนั้นก็ยังทำหายอีก!
ถ้าเสี่ยวหม่าไม่มาแจ้งข่าว พวกเขาคงหนีไม่ทัน ป่านนี้คงตายกันไปแล้ว!
ถ้ารู้ว่าจะลงเอยแบบนี้ เขาคงแอบเก็บผลึกแก่นพลังระดับ 4 เม็ดนั้นไว้ใช้เอง!
จินหู่ยกขาเตะหัวของหลี่เปียวที่ยังลืมตาไม่หลับให้กระเด็นออกไปนอกหน้าต่างราวกับเตะลูกบอล
เขาแค่นเสียงอย่างรังเกียจ ไม่แม้แต่จะชายตามองเศษศพบนพื้นอีก ก่อนหมุนตัวลงบันไดไป
ความผูกพันฉันพี่น้องอะไรกัน ก็แค่ต่างฝ่ายต่างช่วยเหลือเกื้อหนุนกันเท่านั้น
ก่อนวันสิ้นโลก พวกเขาก็เป็นแค่พวกนอกกฎหมายที่พร้อมเอาชีวิตเข้าแลก ตอนนี้โลกถึงคราวล่มสลายแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงความผูกพันอะไรนั่น มีแต่น้องชายโง่ ๆ ของเขาเท่านั้นที่เชื่อเรื่องแบบนี้
จางชุ่ยชุ่ยกับคนอื่น ๆ เพิ่งจะหลับได้ไม่นาน ก็ถูกตบหน้าอย่างแรงหลายครั้ง ทั้งยังโดนเตะต่อยจนสะดุ้งตื่น
เมื่อพวกเธอลืมตาขึ้นอย่างงุนงง สิ่งแรกที่เห็นคือสัตว์ประหลาดเรียงรายเป็นแถว ส่งกลิ่นเหม็นเน่าคลุ้ง!