ครั้งแรกที่ทุกคนนั่งกินข้าวด้วยกัน บรรยากาศนับว่ากลมเกลียวพอสมควร
ไป๋หย่าอี้ทำหม้อไฟน้ำมันพริก รสชาติที่แต่ละคนชอบไม่ต่างกันนัก เพราะล้วนชอบกินรสจัด
เหลียวเสี่ยวอวี่คีบผ้าขี้ริ้ววัวลวกขึ้นมากิน เหงื่อแตกพลั่ก
“หลังวันสิ้นโลก ฉันเอาแต่กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกับหม้อไฟแบบอุ่นเอง อาหารพวกนั้นมีแต่ผัก ไม่ได้กินอะไรสะใจแบบนี้มานานแล้ว ในทีมเรามีคนมีพลังมิติด้วย ดีจริง ๆ ต่อไปจะได้เก็บเสบียงกันอย่างเต็มที่”
พูดจบ เขาก็เผ็ดจนรีบยกน้ำเกือบครึ่งแก้วที่วางอยู่ข้างมือขึ้นดื่มรวดเดียวหมด
อู๋ฉิงฉิงคีบลูกชิ้นปลาหมึกจากหม้อไฟน้ำมันพริกที่กำลังเดือดอย่างไม่รีบร้อน “คืนนี้กินเผ็ดขนาดนี้ พรุ่งนี้ฉันจะสิวขึ้นไหมเนี่ย?”
เหลียวเสี่ยวอวี่ไม่เห็นเป็นเรื่องใหญ่ “ลืมไปแล้วหรือไงว่าเธอมีพลังธาตุน้ำ ในบรรดาพวกเราที่นั่งอยู่ตรงนี้ ใครจะสิวขึ้นก็ได้ แต่ไม่มีทางเป็นเธอแน่นอน”
“แค่ผักน้อยไปหน่อย กินเนื้อมากเดี๋ยวก็อ้วน”
“เรื่องมากจริง กว่าจะมีผักให้กินก็นับว่าดีแค่ไหนแล้ว ยังจะบ่นว่าน้อยอีก ต่อไปยิ่งไม่มีให้กินหรอก”
“นาย...!”
อู๋ฉิงฉิงโมโหเหลียวเสี่ยวอวี่จนแทบคลั่ง เธอเอาตะเกียบจิ้มลูกชิ้นปลาหมึกในชามซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่นานลูกชิ้นก็พรุนไปหมด
“พอแล้ว พวกนายสองคนเงียบได้แล้ว”
พอสวี่จื่อหยวนเอ่ยปาก ทั้งคู่ก็จ้องหน้ากันแวบหนึ่ง ก่อนจะเงียบเสียงลง
เฉินเหวินเคอมองไป๋หย่าอี้กับไป๋ฉาหฉาที่นั่งฝั่งตรงข้าม ทั้งคู่ตั้งใจกินข้าว ไม่พูดไม่จา ดูเหมือนจะเกร็งอยู่บ้าง