หลี่เปียวโบกมือ ชายฉกรรจ์คนหนึ่งที่อยู่ด้านหลังก็รีบก้าวออกไปขับรถบรรทุกของพวกเขาออกไปด้วย
เขาไม่ได้ให้ใครมัดสวี่จื่อหยวนกับพวก แต่สั่งชายฉกรรจ์อีกสองคนให้เดินไปข้างหน้าพร้อมจางเลี่ยงและจับตัวไป๋หย่าอี้ไว้
สวี่จื่อหยวนกับคนอื่น ๆ ไม่มีทางเลือก ได้แต่เดินตามไปอย่างว่าง่าย
หลี่เปียวพาพวกเขาไปยังบ้านพักสามชั้นหลังหนึ่ง
รถบรรทุกของพวกเขาจอดอยู่ในลานบ้าน มีคนกำลังขนเสบียงทุกชิ้นจากรถเข้าไปเก็บในโกดังเก็บของที่อยู่ข้างบ้านพัก
หน้าประตูโกดังทั้งสองฝั่งมีชายถือปืนยืนเฝ้าอยู่ฝั่งละคน
สวี่จื่อหยวนกับพวกเหลือบมองแวบหนึ่ง ก่อนถูกผลักเข้าไปในบ้าน
พวกคนธรรมดาที่ลุงหูพามาด้วยถูกขังไว้ที่ไหนแล้วก็ไม่รู้
เหลือเพียงผู้มีพลังพิเศษห้าคนของลุงหู
เมื่อลุงหูเห็นสวี่จื่อหยวนก็ประหลาดใจอย่างยิ่ง ในใจยิ่งสิ้นหวังเข้าไปใหญ่ นึกไม่ถึงว่าแม้แต่หัวหน้าทีมสวี่กับพวกที่เก่งกาจขนาดนั้นก็ยังถูกจับเข้ามา!
บ้านพักสามชั้นหลังนี้มีพื้นที่ไม่น้อย แต่ละชั้นกว้างราว 300 ตารางเมตร
ฝั่งซ้ายของชั้นหนึ่งเป็นห้องครัวกับห้องอาหาร ตรงกลางเป็นห้องรับแขก ส่วนฝั่งขวามีห้องขนาดใหญ่สองห้อง
ภายในห้องหนึ่งมีเสียงผู้หญิงสะอื้นไห้ดังแว่วมาเป็นระยะ
หลี่เปียวนั่งแผ่หลาอยู่กลางโซฟา วางแขนทั้งสองพาดพนักพิง ส่วนขาก็ยกขึ้นวางบนโต๊ะกลาง
เขามองสวี่จื่อหยวนกับคนอื่น ๆ ที่ยืนตัวตรงอยู่ตรงหน้าอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนถ่มน้ำลายอย่างหยาบคาย
ทันใดนั้นเขาก็ยิ้มอย่างเย็นชา ยื่นมือไปกระชากไป๋หย่าอี้ที่กำลังสั่นเทาด้วยความกลัวอยู่ใต้การควบคุมของจางเลี่ยงเข้ามาในอ้อมแขน
กลิ่นบุหรี่ กลิ่นเหงื่อเหม็นเปรี้ยว และกลิ่นสาบจากตัวชายคนนั้นทำให้เธอแทบอาเจียน แต่ความกลัวสุดขีดก็ทำให้เธอสั่นอย่างห้ามไม่อยู่