หลังจากสวี่จื่อหยวนกับพวกออกจากหมู่บ้านตระกูลจางมาได้ไม่นาน พวกเขาก็หาที่โล่งจอดรถลงมากินมื้อเช้า
เฉินเหวินเคอกางแผนที่ดู «ถ้าทุกอย่างราบรื่น พรุ่งนี้เราก็ไปถึงฐานเมืองเอได้»
สวี่จื่อหยวนชี้จุดหนึ่งบนแผนที่ «ตรงนี้เป็นทางผ่านที่ต้องใช้ไปเมืองเอ ซอมบี้แถบนี้ต้องมีเยอะแน่ เราต้องระวังให้มาก»
เลี่ยวเสี่ยวอวี่ดูดเส้นบะหมี่พลางพูด «แต่เรายังหาฉาหฉาไม่เจอเลย เธอก็น่าจะไปฐานเมืองเอเหมือนกันใช่ไหม?»
อู๋ฉิงฉิงกลอกตามองเขาแล้วพึมพำ «คนอื่นเขาไม่ได้มีครอบครัวอยู่ที่นั่นเหมือนพวกเราเสียหน่อย แถมเธอก็เก่งขนาดนั้น ไม่จำเป็นต้องไปฐานเมืองเอก็ได้»
เลี่ยวเสี่ยวอวี่ถลึงตามองเธอ ก่อนหันไปหาไป๋หย่าอี้ที่กำลังก้มหน้ากินมื้อเช้าเงียบ ๆ «หย่าอี้ เธอรู้จักฉาหฉาดีกว่าพวกเรา คิดว่าเธอจะไปฐานเมืองเอไหม?»
ไป๋หย่าอี้ไม่อยากพูด เธอจะไปรู้ได้ยังไงว่าไป๋ฉาหฉาคิดอะไร ในเมื่อแยกทางกันไปแล้ว จะเกี่ยวอะไรกับเธออีก
ถึงอย่างนั้นเธอก็กลืนอาหารในปากลงก่อน แล้วตอบเสียงอ่อน «ฉันก็ไม่แน่ใจ ฉาหฉาเปลี่ยนไปมาก ฉันเดาความคิดเธอไม่ออกแล้ว แต่ฉันเดาว่าเธอเกลียดพวกเราขนาดนั้น คงไม่ไปหรอก»
เลี่ยวเสี่ยวอวี่ชะงัก «ฉาหฉาเกลียดพวกเราจริง ๆ เหรอ?»
ไป๋หย่าอี้ไม่ยี่หระ «ก็น่าจะใช่ ไม่อย่างนั้นเธอจะแยกไปคนละทางกับพวกเราทำไม?»
อู๋ฉิงฉิงอดไม่ได้ หลุดปากออกมา «ไป๋ฉาหฉาเกลียดเธอต่างหาก ไม่ได้เกลียดพวกเราสักหน่อย»
ไป๋หย่าอี้ชะงัก ริมฝีปากสั่นระริกเหมือนจะร้องไห้ «ฉิงฉิง ทำไมพูดแบบนี้ล่ะ ฮือ ๆ…»
พูดจบก็ยกชามเดินร้องไห้กลับขึ้นรถไปทันที