“หวังตง ยังอยากจะทำอยู่ไหมเนี่ย? นี่เป็นข้อติเตียนที่สามในช่วงทดลองงานแล้วนะ!”
ฟังเสียงกราดเกรี้ยวจากปลายสาย หวังตงพยายามอดทนอธิบาย “ผู้จัดการครับ ครั้งนี้เป็นความผิดของผมจริง ๆ …”
ชายคนนั้นขัดขึ้น “ไม่ใช่ความผิดแก แล้วเป็นความผิดฉันหรือไง? ฉันไม่สนใจเหตุผลอะไรทั้งนั้น ยังไงก็ตามรีบหาทางทำให้ลูกค้าแก้ไขข้อติเตียนเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นแกไม่ต้องมาทำงานอีกแล้ว!”
หวังตงกลั้นโทสะไว้ “เพราะลูกค้ามองผมเหมือนเป็นหมาตัวหนึ่ง ผมก็ต้องส่ายหางประจบประแจงงั้นหรือ?”
ชายคนนั้นหัวเราะเยาะเย้ยอย่างไม่เกรงใจ “แกเป็นแค่ไอ้คนขับรถรับจ้างกระจอก ๆ ก็กินข้าวด้วยการส่ายหางประจบประแจงนี่แหละ จะมาทำเป็นถือตัวมีศักดิ์ศรีต่อหน้าฉันทำไม?”
หวังตงระเบิดอารมณ์ออกมาเต็มที่ “ไอ้บ้าเอ๊ย 老子ไม่รับใช้แล้ว!”
ชายคนนั้นตอบรับอย่างยินดี “ได้สิ แกมีศักดิ์ศรี งั้นแกก็ไม่ต้องมาทำงานอีกแล้ว ไม่ผ่านทดลองงาน เงินเดือนก็ไม่มี ค่านายหน้าก็ไม่มี อีกอย่างเงินมัดจำก็ไม่คืน!”
หวังตงน้ำเสียงเย็นลง “คุณหมายความว่าไง?”
ชายคนนั้นเตรียมคำตอบไว้แล้ว “อะไรหมายความว่าไง? มันก็เขียนไว้ชัดเจนเป็นลายลักษณ์อักษรบนสัญญา ฉันไม่เอาผิดแกเรื่องที่ทำให้แพลตฟอร์มเสื่อมเสียชื่อเสียงก็บุญแค่ไหนแล้ว!”
ฟังเสียงสายตัดต่อเนื่องดังปื๊ด ๆ หวังตงโทสะพลุ่งขึ้นมาในใจ ตรากตรำทำงานเป็นคนขับรถรับจ้างเดือนหนึ่งตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง กลับไม่ได้เงินสักแดง อีกทั้งเงินมัดจำสองหมื่นยังถูกยึดไปอีก บนโลกนี้ยังจะมีใครรังแกกันอย่างนี้อีกหรือ?
ไม่ผิดคาด ดูท่าเขาคงถูกแพลตฟอร์มเถื่อนนี่หลอกเข้าให้แล้ว อยากจะกลับไปเอาเรื่องให้ได้คำอธิบาย แต่วินาทีที่ยกเท้าขึ้นหวังตงก็ลังเลอีกครั้ง อีกฝ่ายพูดก็ไม่ผิด สัญญาเขียนไว้ชัดเจนแจ่มแจ้ง เป็นเพราะเขาไม่ทำตามข้อกำหนดของแพลตฟอร์มก่อน ถ้าอีกฝ่ายไม่ปล่อยประเด็นนี้ไป ต่อให้ไปอาละวาดจนบ้านแตกก็หาความชอบธรรมไม่ได้
แต่ตอนนี้จะทำยังไงได้อีก?
หวังตงหันกลับไปมองวิลล่าหรูไม่ห่างนัก อกกระเพื่อมขึ้นลงไม่หยุด ท่ามกลางอารมณ์ซับซ้อน สุดท้ายก็ยังฝืนจำใจเดินกลับไป!
พอกริ่งประตูดังขึ้น สตรีนางหนึ่งที่มีรูปร่างสูงโปร่งก็ปรากฏตัวขึ้นในสายตา!
หวังตงเพ่งมองดู สตรีก็คือถังเซียวนั่นเอง น่าจะอาบน้ำเสร็จใหม่ ๆ ผมมีไอหมอกชื้น ๆ พวงแก้มแดงระเรื่อ พอเธอเลิกคิ้ว สัมผัสเย็นเยียบและอ่อนหวานละไมหลอมรวมเข้าด้วยกัน แรงกดดันที่ทำให้หายใจไม่ออกเผชิญหน้ามาโดยตรง เพียงพอที่จะทำลายแนวป้องกันทางใจของผู้ชายทุกคน!
แม้หวังตงจะเตรียมใจไว้บ้างแล้ว แต่ก็ยังหายใจช้าลงไปครึ่งจังหวะ หัวใจเต้นระทึกอย่างน่าอายไม่หยุดเชียว แม้เมื่อคืนนี้เขาจะรู้อยู่แล้วว่าผู้หญิงคนนี้สวยมาก แต่ทว่าแสงตอนกลางคืนไม่ดีนัก อีกทั้งอีกฝ่ายเป็นผู้ว่าจ้าง เขาจึงไม่กล้ามองมากเลย หลังจากนั้นมีโอกาสอยู่ด้วยกันตามลำพังคืนหนึ่ง เพียงแต่ภายใต้สถานการณ์ตอนนั้น ใครจะยังไปสนใจหน้าตาอีกฝ่ายอีก? แต่หุ่นดีนี่เรื่องจริง!
ถึงกับทำให้หวังตงนิ่งตะลึงไปชั่วขณะ ถ้อยคำที่เตรียมไว้ก็ถูกตื้อกลับไปหมด เขาไม่รู้จะบรรยายยังไงเลยทีเดียว แต่ขอยืนยันได้ว่า นี่เป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดที่เขาเคยเห็นมาในชีวิต แท้จริงแล้วรูปลักษณ์ภายนอกเป็นเพียงเรื่องรอง สิ่งสำคัญคือบุคลิกของเธอ เหมือนมีประกายแวววาวอยู่ในตัว ดึงดูดจิตใจและสะกดวิญญาณ!
หวังตงถอยหลังไปโดยสัญชาตญาณด้วยความสุภาพ ระยะห่างสองเมตร ขาเรียวงามตรงดิ่งคู่หนึ่งก็เข้ามาอยู่ในสายตาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ไม่มีข้อบกพร่องแม้แต่น้อย ขาวจนแทบไม่น่าเชื่อ เวลาใกล้เที่ยงวัน ภายใต้แสงอาทิตย์สาดส่อง ผิวหนังเหมือนกับมีลำแสงไหลวน คุณภาพประณีตละเอียดละออทำให้คนมีความรู้สึกอยากยื่นมือไปสัมผัสจนควบคุมไม่ได้!
ถังเซียวยักยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา ถามด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย “คุณลุง กลับมาทำไมอีก?”
หวังตงขี้เกียจจะไปแก้คำเรียกของเธอ โค้งตัวคำนับ “มาขอโทษคุณครับ เรื่องเมื่อคืนผมขอโทษด้วย ไม่ว่าสาเหตุจะเกิดจากอะไร สุดท้ายแล้วก็ผมใจร้อนเอง เป็นผมที่ควบคุมตัวเองไม่ได้”
ถังเซียวเลิกคิ้ว “คุณหมายความว่า เมื่อคืนฉันยั่วยวนคุณ?”
หวังตงลนลาน “ผมไม่ได้หมายความงั้น…”
ถังเซียวโบกมือขัดขึ้น พลางเชยคางขึ้น ทำให้น้ำเสียงยิ่งสูงส่งจนคนเข้าถึงไม่ได้ “ไม่ต้องอธิบาย ใช่แล้ว เมื่อคืนฉันเป็นฝ่ายรุกเอง! แต่เงินก็ให้คุณแล้ว คุณไม่เอาเอง เพราะงั้นตอนนี้คุณกลับมาหาฉันอีก จะเอายังไงแน่?”
“ก็แค่玩玩而已 คุณคงไม่คิดจริงจังใช่ไหม? ถ้าคุณมีแผนคิดมุ่งร้ายแบบนี้ งั้นฉันแนะนำให้คุณเลิกคิดได้เลยดีที่สุด พวกเราอยู่กันคนละโลกโดยสิ้นเชิง ถ้าไม่ใช่เพราะฉันดื่มเหล้านิดหน่อยเมื่อคืน บวกกับอารมณ์ไม่ดี คนกระจอกงอกง่อยแบบคุณจะมีสิทธิ์อะไรขึ้นเตียงฉัน?”
“อีกอย่าง ถ้าคุณคิดว่าจะใช้เรื่องเมื่อคืนข่มขู่ฉัน จะได้อะไรจากฉันมากกว่านี้? เช่นนั้นฉันแนะนำคุณอย่าทำเลยดีที่สุด เพราะคุณจะตายอย่างน่าอนาถ!”
รับรู้ถึงน้ำเสียงเย้ยหยันและดูหมิ่นของอีกฝ่าย หวังตงความรู้สึกผิดลดลงไปครึ่งหนึ่ง น้ำเสียงก็ประชดประชันตาม “คุณพูดก็ไม่ผิด ตอนนี้ผมก็เป็นแค่คนขับรถรับจ้างคนหนึ่ง อนาคตก็ไม่มั่นคง ก็ไม่มีปัญญาไปสัญญากับคุณได้จริง ๆ ยิ่งไม่คู่ควรจะมีอะไรเกี่ยวข้องกับท่านประธานถัง แต่ผมก็ขอยืนยันคำเดิม ถ้าคุณต้องการ…”
ถังเซียวน้ำเสียงทำท่าจะไล่คนไปให้ไกล ๆ “ไม่ต้องการ!”
หวังตงถอนหายใจเฮือก “ได้ ในเมื่อคุณไม่ต้องการให้ผมทำอะไร งั้นรบกวนคุณช่วยลบข้อติเตียนบนแพลตฟอร์มได้ไหมครับ?”
ถังเซียวแปลกใจ “ข้อติเตียน?”
หวังตงเล่าตามตรง “ครับ เพราะข้อติเตียนของคุณนั่นแหละ ผมอาจจะถูกแพลตฟอร์มไล่ออก”
ถังเซียวยิ้มขึ้นมากะทันหัน “ดังนั้น คุณกลับมาหาฉันก็เพื่อให้ลบข้อติเตียน?”
หวังตงขมวดคิ้ว “เรื่องก็ต้องเป็นเรื่องไป งานนี้สำคัญกับผมมากตอนนี้!”
ถังเซียวพลิกเส้นผม กลิ่นหอมเย็น ๆ ของสบู่อาบน้ำลอยมาจาง ๆ พร้อมกับเผยเสน่ห์ความเป็นหญิงในตัวเธอจนถึงขีดสุด “พูดจบหรือยัง?”
หวังตงพยักหน้า “พูดจบแล้ว”
ถังเซียวน้ำเสียงเย็นชา ไม่เกรงใจเลยสักนิด “งั้นแกไสหัวไปได้แล้ว!”
สิ้นเสียง ประตูห้องก็ถูกปิดลงอย่างแรง เกือบชนจมูก!
หวังตงด่าตัวเองว่าโง่ ไปหาเหตุผลกับผู้หญิงแบบนี้ มันฟังกันรู้เรื่องไหม?
ถึงแม้เขาจะเดาผลลัพธ์นี้ไว้แล้ว แต่ตอนหันหลังกลับก็ยังรู้สึกห่อเหี่ยวอยู่บ้าง ข้อติเตียนก็ไม่ลบออก งานจะยังรักษาไว้ได้ไหม? ถ้าเสียโอกาสทำเงินเร็วนี้ไป แล้วเขาจะเอาอะไรไปใช้หนี้ หรือต้องไปปริปากขอความช่วยเหลือจริง ๆ งั้น?
หวังตงกำลังคิดฟุ้งซ่าน ผลคือเดินไปได้แค่สองก้าว ประตูด้านหลังก็เปิดออก
ถังเซียวตวาด “คุณหยุดนะ!”
หวังตงค่อนข้างจะรับนิสัยเอาแต่ใจและไม่ฟังเหตุผลของผู้หญิงคนนี้ไม่ไหว หัวเราะเยาะโดยไม่หันกลับไป “ขอโทษที ไสหัวไปไกลแล้ว!”
ถังเซียวก็ไม่รีบร้อน กอดอกถามกลับ “ไม่อยากให้ลบข้อติเตียนแล้วหรือไง?”
หวังตงรู้สึกโกรธที่ถูกคนเล่นตลก หยุดฝีเท้า หน้าเขียวหันไปพูด “ถังเซียว ตกลงคุณจะเอายังไงกันแน่?”
ถังเซียวยักไหล่ ด้วยน้ำเสียงที่เหมือนเป็นเรื่องสมควร “ก็ไม่เห็นมีอะไรนี่ ฉันเปลี่ยนใจแล้วไง”
พูดจบ เธอก็ไม่ได้ปิดประตู หันกายเดินเข้าห้องไปอย่างง่ายดาย
หวังตงลังเลครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยังฝืนเดินตามเข้าไป ปรากฏว่าพอถึงหน้าประตู ก็ได้ยินถังเซียวน้ำเสียงเย้าแหย่ล้อเลียน “นึกว่าคุณมีศักดิ์ศรีเสียอีก ต่อให้ตายก็ไม่กลับมาแล้ว!”
สายตาหวังตงมองไปตามทาง เห็นถังเซียวถือรองเท้าส้นสูงคู่หนึ่ง ท่วงท่าสง่างามยื่นฝ่าเท้าขาวผ่องเข้าไป กิริยาชวนมองอย่างยิ่ง โดยเฉพาะส่วนโค้งเว้าเล็ก ๆ ที่ยื่นออกมาระหว่างน่องกับหลังเท้า ประกอบกันเป็นเส้นโค้งเว้าวอนที่เย้ายวนใจจนเกือบสมบูรณ์แบบ!
หวังตงไม่กล้ามองมากไป เบนสายตาไปทางอื่น น้ำเสียงก็อดเสียดสีไม่ได้สักหน่อย “ผมไม่ได้เหมือนคุณหรอก เป็นถึงประธานบริษัทใหญ่ ผมเป็นแค่คนขับรถรับจ้าง คุณรู้ไหมว่าเพราะคุณคนหนึ่งตามอำเภอใจติเตียนเมื่อคืน อาจทำให้ความพยายามที่ผมทำมาหนึ่งเดือนสูญเปล่าไปเลย!”
ถังเซียวยืนขึ้น ส่องกระจกจัดชายกระโปรง “ฉันเกลียดคนอย่างคุณนี่ที่สุด ได้แต่พร่ำบ่นฟ้าดินทั้งวัน! ฟังฉันให้ดีนะ ไม่มีใครได้มาโดยไม่ต้องใช้ความพยายาม คุณเห็นแต่ความสำเร็จของฉัน แต่คุณรู้หรือเปล่าว่าฉันต้องใช้ความพยายามเบื้องหลังมากแค่ไหน? ส่วนที่ว่าทำไมต้องติเตียนคุณ คุณเองก็ไม่รู้เหตุผลหรือไง?”
หวังตงไม่ทันตั้งตัว “เพราะอะไร?”
ถังเซียวพูดลำบาก “เมื่อคืนคุณทำไมไม่…”
พูดถึงตรงนี้ ใบหน้าเธอฉายแววขายหน้าปนโกรธ เงื้อมือจะตบ!
หวังตงไม่เข้าใจความหมายของเธอ ทำได้เพียงจับข้อมือนั้นไว้หวุดหวิด “ถังเซียว อย่าได้คืบจะเอาศอกนะ!”
ถังเซียวสะบัดไม่หลุด ใช้รองเท้าส้นสูงกระทืบไปทีหนึ่งอย่างแรง!
หวังตงเจ็บจนสีหน้าเปลี่ยนไปหมด ผู้หญิงนี่ทำไมเหมือนเม่น?
โดยไม่รู้ตัวเขาอยากจะลงไม้ลงมือ แต่พี่พอสบตากับนัยน์ตาสุกใสคู่นั้นของถังเซียวที่ไม่ได้หลบหลีกเลย โทสะที่พลุ่งพล่านก็เหมือนน้ำลดกลับไป “ว่ามาเลย จะให้ผมทำยังไง คุณถึงจะยอมลบข้อติเตียน?”
ถังเซียวโยนกุญแจรถให้หวังตง แล้วหันกายเดินออกจากวิลล่าไปโดยไม่เหลียวหลัง
หวังตงตามไปข้างหลัง “หมายความว่าไง?”
ถังเซียวตอบพลางหัวเราะเย็น “ขับรถไง คุณเป็นคนขับรถรับจ้างไม่ใช่เหรอ? นอกจากขับรถแล้วคุณยังทำอะไรได้อีก?”
หวังตงถามด้วยสัญชาตญาณ “ไปไหน?”
ถังเซียวกำหมัดแน่นเล็กน้อย สูดลมหายใจลึก “สนามบินเจียงเป่ย!”
หวังตงตอนแรกก็ตะลึง จากนั้นใบหน้าก็ปรากฏแววลังเล นับตั้งแต่ปลดประจำการก็ไม่อยากจะไปข้องเกี่ยวกับอดีตอีก แต่ถ้าจำไม่ผิด วันนี้ควรจะเป็นวันที่เธอกลับประเทศ หลบพ้นหรือเปล่านะ?