ตีสี่ เผยจือเฮ่อถูกสายโทรข้ามทวีปของเผยหร่านปลุกให้ตื่น
มือถือสั่นติดกันห้าหกครั้ง ดูเหมือนจะมีเรื่องด่วนร้อนลนอะไรสักอย่าง
เผยจือเฮ่ออดทนกดรับ “หร่านหร่าน?”
ปลายสายเป็นเสียงเด็กสาวที่ปิดความกังวลไม่มิด เธอดื่มน้ำอัดลมไปพลางพร่ำพล่ามไปพลาง “พี่ใหญ่ พี่ พี่ได้ยินฉันไหมพี่ โลกของฉันถล่มทลายแล้ว
“สองสามวันก่อนฉันรู้สึกว่าพี่เฉียวมีอะไรแปลกๆ เลยไปสืบจากพี่รองเมื่อกี้ หมอนั่นกลับประชดฉันว่าเป็นสายลับที่พี่เฉียวส่งมา ยังไม่ทันถามให้รู้เรื่องก็ตัดสายใส่แล้ว สองคนนี้มันอะไรกัน ตกลงจะหมั้นไหมเนี่ย ถ้ายังไม่ได้คำตอบ ฉันคงนอนไม่หลับอีกหลายวันแน่”
“ไม่ต้องห่วง” เผยจือเฮ่อลุกขึ้นรินน้ำอุ่นให้ตัวเอง สีหน้าไร้คลื่นอารมณ์ใดๆ “เลิกกันไปแล้ว”
ปลายสายเงียบกริบไปหลายวินาที เหลือแต่เสียงน้ำเบาๆ ในสระว่ายน้ำของโรงแรมตากอากาศ ก่อนจะบีบออกมาได้คำเดียวว่า “หา?”
เผยจือเฮ่อ: “งั้นไปนอนได้หรือยัง”
เผยหร่านพูดไม่ออก
พี่สะใภ้คนสวยน่ารักของเธอกำลังจะติดปีกโบยบินไปแล้ว
แต่เจ้าตัวกลับไม่สะทกสะท้าน ส่วนผู้พบเห็นเหตุการณ์อย่างเผยจือเฮ่อก็ไม่สะเทือนใจ—
มีแต่แม่ชายเย็นชาผู้หมกมุ่นกับการเร่งให้วัยรุ่นเข้านอนไวๆ แถมคุ้ยรายละเอียดสักนิดก็ไม่ได้
สุดท้ายก็เหลือแค่เธอ เด็กมัธยมปลายหญิงผู้อ่อนแอคนเดียว ที่จะใช้ชีวิตแลกปกป้องการแต่งงานของพี่รองขยะคนนั้น ยิ่งคิดก็ยิ่งระทม
“ทำไมคะพี่ ฉันไม่เข้าใจเลย พี่เฉียวทั้งสวยทั้งอ่อนโยน เทียบกับพวกเน็ตไอดอลที่อยู่ข้างๆ พี่รอง มีดีแค่ศัลยกรรมกับต่อกระเป๋าแล้วจะไม่เหนือกว่าหมดเลยเหรอ เขาต้องตาถั่วขนาดไหนถึงได้ละทิ้งความสว่างไปหาความมืดน่ะ”
“พี่ใหญ่ พี่ผู้ดีที่สุดในโลก พี่ต้องรู้เรื่องวงในแน่เลย ทำไมพี่รองถึงบอกเลิกน่ะ”
เผยจือเฮ่อตอบเรียบๆ “เขานอกใจ เลยถูกบอกเลิก”
เผยหร่านเก้อเขิน “อ๋อ… อย่างนั้นก็… เหลือเกินจริงๆ”
เธออึกอักไปครู่หนึ่ง สูดน้ำสับปะรดงวดสุดท้ายซูดดัง
“…หรือพี่ใหญ่ใช้มันสมองอัจฉริยะของพี่ช่วยหาทางหน่อยเถอะ ฉันนึกว่าตอนนี้พี่รองแค่ถูกน้ำมันหมูบังตา ยังกลับตัวเป็นคนดีได้อีก พี่จะไม่เห็นลูกแกะหลงทางตัวนี้แล้วปล่อยให้ตายนะคะ”
“ไม่ช่วย”