สายตาประเมินที่จับจ้องมาจากแพทย์ศัลยศาสตร์หัวใจชั้นนำของประเทศ กดดันจนแทบจะหายใจไม่ออก
เจียงเฉียวพยายามอย่างเต็มที่ที่จะไม่หลบตา แต่ก็อดไม่ได้ที่จะหันไปเพ่งมองไปทางอื่น
ท่ามกลางแสงเช้าอันอ่อนโยน
เผยจือเฮ่อยังคงสวมแจ็กเก็ตกันลมสีดำตัวเมื่อวานแบบไม่ได้รูดซิป แต่เปลี่ยนเสื้อด้านในเป็นเสื้อฮู้ดสีเทา ดูสะอาดสะอ้านและทะมัดทะแมง ราวกับเด็กหนุ่มคณะวิศวะผู้เรียนดีในละครรักวัยรุ่น
เผยจือเฮ่อแนะนำเจียงเฉียวให้รู้จัก ส่วนซูชุนหยวนก็แนะนำตัวเองกลับสั้น ๆ ตามมารยาท
"ในที่สุดก็ได้พบเสี่ยวเจียงแล้ว ได้ยินพวกเขาพูดถึงตั้งหลายวัน ฉันน่ะสงสัยแทบตาย" ซูชุนหยวนที่ดูจะอายุมากกว่าผอ.สวี่เล็กน้อย เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ เหมือนคุยเล่นกับเด็กรุ่นหลัง ดวงตายิ้มจนหยี
เผยจือเฮ่อเสริมเสียงเบา "อาจารย์ซูเป็นราชบัณฑิตครับ"
เจียงเฉียวรู้สึกชาไปถึงติ่งหู พลันรู้สึกเคารพนับถือขึ้นมาทันที จนวางมือไม่ถูก "ท่านราชบัณฑิตซูอย่าพูดแบบนั้นเลยค่ะ การที่ได้พบท่านต่างหากที่เป็นเกียรติของดิฉัน"