พอพูดจบเขาก็ถอยกลับไปที่เดิม
ขายาวไขว้กันอย่างสง่างาม หยิบหนังสือเล่มก่อนหน้านั้นขึ้นมาอ่านต่อ
สีหน้าดูตั้งใจมาก ปลายนิ้วเรียวยาวแตะอยู่บนหน้ากระดาษอย่างตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็มิอาจรู้ ถ้าไม่ใช่รอยยิ้มจาง ๆ ที่มุมปาก ก็แทบจะเหมือนกำลังอ่านเอกสารวิชาการจริงจังอะไรสักอย่าง
แล้วเจียงเฉียวก็คิดแบบนั้นจริง ๆ
ประโยคไร้ต้นสายปลายเหตุของเผยจือเฮ่อนั้น เหมือนซองลูกอมเปรี้ยวซ่าสีชมพู ที่ถูกกรีดเทลงในเส้นเลือดของเธอทั้งหมด ส่งให้ความคิดของเธอพุ่งพล่านซ่านซ่าน
หัวใจเต้นผิดจังหวะ อดใจไม่ให้คิดเรื่อยเปื่อยไม่ได้
อีกครึ่งชั่วโมงเครื่องถึงจะลงจอด นานพอให้เธอคิดหาคำตอบให้กับคำถามทั้งที่จริงจังที่สุดและไม่จริงจังที่สุดสำหรับประโยคนี้จนครบทุกข้อ
กระทั่งแอร์โฮสเตสแจ้งให้เตรียมสัมภาระขึ้นเครื่อง เธอถึงถูกเรียกสติกลับมาโดยชายที่เงียบมาตลอดทาง: "ผลงานใหม่ของอาจารย์เจียงตัวน้อยก็ยอดเยี่ยมไม่แพ้กันครับ"
น้ำเสียงเขาใสทุ้มต่ำ แฝงไว้ด้วยความชื่นชมอย่างบริสุทธิ์ใจ
เจียงเฉียวหันขวับไป ในอุ้งมือที่ประกบกันของเขาก็เห็นปกหนังสือคุ้นตาเล่มนั้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจยิ่ง: "คุณไปได้หนังสือเล่มนี้มาจากไหนคะ"
ปกผ้าเนื้อผืนฟ้ายามค่ำคืนสีคราม รับกับพระจันทร์ในภาคแรกได้พอดิบพอดี เป็นผลงานแปลเล่มที่สองของเธอที่เพิ่งได้ตัวอย่างมาเมื่อไม่นาน