ยังเป็นชั้นและประตูบานเดิม เพียงแต่เปลี่ยนเป็นระบบรหัส
ใหม่เอี่ยม ฝีมือประณีต แม้แต่กริ่งก็ย้ายตำแหน่ง
เจียงเฉียวกดสองครั้ง ประตูถูกเปิดจากด้านใน
เจียงอวี้เฟินยังสวมผ้ากันเปื้อนอยู่ เห็นเธอมาก็ชะงักไปชั่วครู่ แล้วก็ดีใจขึ้นมาทันที หยิบรองเท้าแตะจากตู้ให้เธอ “...ดูสิ แม่ดีใจจนเลอะเลือนไปหมด แม่รู้ว่าลูกรักของแม่จะต้องกลับบ้าน มาฉลองวันเกิดกับแม่”
เจียงเฉียวยิ้มบาง ๆ ไม่พูดอะไร ก้มหน้าเปลี่ยนรองเท้า
หลังจากเหตุการณ์ที่หน้าบริษัทฝึกงานคราวก่อน เจียงอวี้เฟินโกรธจนแทบขาดใจ หลายอาทิตย์ไม่ส่งข้อความหาเธออีกเลย
พอมารอบวันเกิดอาทิตย์นี้ ก็อดรนทนไม่ไหว ยอมอ่อนข้อให้เธอ ไม่พูดถึงเรื่องวันนั้นเลยสักคำ บอกแค่ว่าคิดถึงเธอ ความปรารถนาสูงสุดในวันเกิดก็คือการได้นั่งกินข้าวดี ๆ กับลูกสาวสักมื้อ หวังว่าเธอจะเข้าใจหัวอกคนเป็นแม่
ถ้ามา ก็เป็นวัฏจักรซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ถ้าไม่มา ก็คงจะไปฟ้องยายอีก ว่ากล่าวกลาย ๆ ว่าเธอโตแล้วใจดำ ลืมความผูกพันที่แม่ลูกเคยพึ่งพากัน
เป็นแบบนี้ตลอด
เจียงเฉียวเดินเข้าประตูไป รูดซิปเป้สะพายหลัง หยิบถุงกระดาษที่เตรียมไว้นานแล้วออกมา ยื่นให้เธอ “แม่คะ สุขสันต์วันเกิด”
ในถุงกระดาษคือเซตผลิตภัณฑ์บำรุงผิวต่อต้านริ้วรอยที่แพ็กเกจสวยงาม เมื่อสองวันก่อนดึงตัวเจี่ยงเจียอี๋มาช่วยเลือก
เจียงอวี้เฟินยิ้มจนหางตาย่น มือที่เปียกน้ำเช็ดกับผ้ากันเปื้อนก่อนรับไป สายตากวาดมองใบเสร็จในถุงอย่างรวดเร็ว “ลูกยังไม่ได้ทำงานเลย ไม่เห็นต้องซื้อของแพงขนาดนี้”
ในครัวเครื่องดูดควันยังดังอยู่ เธอกดเจียงเฉียวให้นั่งลงที่โต๊ะอาหาร “ทางนั้นยังเหลืออีกสองสามอย่าง ลูกกินผลไม้รองท้องก่อน พักผ่อนหน่อย”