“แม้พุทธอาณาจักรจะกว้างใหญ่ แต่ก็เป็นเพียงมุมหนึ่งเท่านั้น ฟ้าดินในฝ่ามือจะสะกดข้าไว้ได้อย่างไร?”
เขาประสานมือเป็นมุทรา ไม่สนใจความเจ็บแปลบที่ซ่อนอยู่ในกายเต๋า ฝืนผสานเจตจำนงแห่งการสิ้นสุดสายหนึ่งจากเศษเสี้ยวแห่งการดับสูญ เข้ากับพลังเต๋าของประตูแห่งความโกลาหล ก่อนหลอมรวมเป็นแสงแห่งจุดกำเนิดแห่งความโกลาหลซึ่งรวมตัวอยู่ปลายนิ้ว
“สลาย!”
เขายื่นนิ้วออกไป
แสงแห่งจุดกำเนิดแห่งความโกลาหลพุ่งตรงไปยังอักษรสวัสติกะกลางฝ่ามือทองคำของพระพุทธองค์ที่กดลงมา
จุดแสงสัมผัสอักษรสวัสติกะ
อักษรสวัสติกะซึ่งกำลังหมุนพลันหยุดชะงัก
บนฝ่ามือพุทธะอันเปล่งประกายทองเจิดจ้า รอยร้าวเริ่มแผ่ขยายอย่างรวดเร็วจากจุดแสงนั้น
ไม่นาน แสงพุทธะสีทองก็ค่อย ๆ หม่นดับ ลวดลายบนฝ่ามือพังทลายสลายหายไป ราวกับผ่านกาลเวลายาวนานไร้สิ้นสุด ก่อนหวนคืนสู่ความว่างเปล่า
ฝ่ามือพุทธะสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แล้วพังครืนลงมา
ภาพพุทธอาณาจักรในฝ่ามือพลันสั่นไหวอย่างหนัก มังกรสวรรค์ร่ำร้อง วิหารพุทธะสลายหาย ร่างของพระอรหันต์วัชระเลือนรางลง
สีหน้าของพระพุทธองค์แสงทองแปรเปลี่ยน เผยความตื่นตะลึงออกมา
เขารีบโคจรพลังพุทธะ ยกไม้เท้าประคำเก้าวงขึ้นสูง พลางสวดคาถาศักดิ์สิทธิ์ หมายประคองพุทธอาณาจักรให้มั่นคงแล้วสำแดงวิชาอีกครั้ง
ทว่าหยางเฉิงฉวยโอกาสไล่ต้อน ไม่เปิดช่องให้ตั้งตัว
เขาฝืนเร่งลมหายใจ ร่างพุ่งวาบดุจสายฟ้า ทะยานฝ่าสายฝนแสงสีทองเต็มฟ้าเข้าใส่พระพุทธองค์แสงทอง
พลังเต๋าแห่งความโกลาหลรวมอยู่ในหมัดขวา เงาเศษเสี้ยวสามชิ้นหมุนวนเหนือหมัด ทั้งยังมีเจตจำนงแห่งการสิ้นสุดสายนั้นพันรอบอยู่
“รับหมัดข้าด้วย!”
หมัดหนึ่งพุ่งออกไปพร้อมพลังเบิกฟ้าผ่าปฐพี หมายกระแทกใส่ใบหน้าของพระพุทธองค์แสงทองโดยตรง
พระพุทธองค์แสงทองรีบยกไม้เท้าขึ้นขวาง หมัดปะทะไม้เท้า
เคร้ง!
เสียงดังกังวานราวระฆังยักษ์สะเทือนฟ้าดิน ทำให้เงาพุทธอาณาจักรแตกร้าวเป็นริ้ว ๆ