“บอกเขาไป”
โจวเช่อเอ่ยทีละคำ น้ำเสียงเปี่ยมบารมีแห่งจักรพรรดิที่ไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง “ให้เขาวางทุกสิ่งลง แล้วตามเจ้ากลับนครศักดิ์สิทธิ์เดี๋ยวนี้เพื่อรับโทษ เราเห็นแก่คุณความชอบที่เขาสังหารเซียน จึงอาจไว้ชีวิตเขา ให้ทำงานรับใช้เราอยู่ในนครศักดิ์สิทธิ์”
“หรือไม่ก็...”
แววตาของโจวเช่อฉายประกายเย็นเยียบ “เจ้าจงกระตุ้นโคมวิญญาณ ให้เขาลิ้มรสความทรมานจากการเผาผลาญจิตวิญญาณ อยากอยู่ก็ไม่ได้ อยากตายก็ไม่อาจ จากนั้นส่งกองทัพไปถล่มเมืองโม่ ฆ่าให้สิ้นไม่เว้นแม้แต่ไก่สักตัว”
“พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมน้อมรับพระบัญชา”
โจวอวี่โค้งกายรับคำ ทว่าในใจกลับเกิดความกังวลขึ้นเล็กน้อย
หยางเฉิงจะยอมก้มหัวแต่โดยดีหรือ?
หากเขาสู้จนตัวตาย...
แต่เมื่อนึกถึงโคมวิญญาณที่อยู่ในมือ ซึ่งท้ายที่สุดก็เป็นหลักประกันที่สำคัญที่สุด โจวอวี่จึงตั้งสติ รับบัญชาแล้วถอยออกไป เตรียมออกเดินทางทันที
หลังโจวอวี่จากไป หลินซูมีท่าทีลังเล คล้ายอยากเอ่ยแต่ก็ไม่เอ่ย
โจวเช่อเหลือบมองเขา “ราชครูมีเรื่องใดก็พูดมาได้”
หลินซูครุ่นคิดก่อนกล่าว “ฝ่าบาท หยางเฉิงผู้นี้หยิ่งผยองยากควบคุม อีกทั้งพลังของเขายังยากหยั่งถึง เพียงใช้โคมวิญญาณข่มขู่ เกรงว่าจะทำให้เขาสวามิภักดิ์จากใจไม่ได้ ควรเตรียมการสำรองไว้อีกทางหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ? เช่น เชิญยอดฝีมือที่ราชวงศ์ซุกซ่อนไว้ออกมา หรือไม่ก็ติดต่อ...”
โจวเช่อโบกมือขัด “มีโคมวิญญาณอยู่ในมือ เขาก่อคลื่นลมไม่ได้หรอก หากดื้อดึงจริง ค่อยกระตุ้นโคมวิญญาณ ทำลายการบำเพ็ญของเขาแล้วจับกุมก็ยังไม่สาย ส่วนยอดฝีมือที่ราชวงศ์ซุกซ่อนไว้ หากไม่ถึงคราวจำเป็นจริง ๆ ก็ไม่ควรเคลื่อนไหว”
หลินซูนิ่งเงียบ เขารู้ว่าจักรพรรดิทรงมีแผนการในพระทัยอยู่แล้ว จึงไม่กล่าวอะไรอีก