“เฮ้อ”
หยางเฉิงผ่อนลมหายใจขุ่นมัวออกมา แสงแห่งความโกลาหลวาบผ่านดวงตา ก่อนส่งผลมรรคาเข้าปาก
ผลมรรคาละลายทันทีที่เข้าปาก พริบตาเดียวก็แปรเปลี่ยนเป็นพลังลึกลับ ไหลไปตามเส้นชีพจรแผ่ซ่านสู่ทั่วร่าง ก่อนหลั่งรวมลงสู่ตันเถียน แล้วหลอมรวมกับตราประทับวิถีมนุษย์อย่างกลมกลืน
หึ่ง!
ราวกับมีบางสิ่งระเบิดขึ้นในห้วงความคิดของหยางเฉิง
ความคิดของเขาเฉียบคมขึ้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
โลกทั้งใบแจ่มชัดและโปร่งใสอย่างยิ่งในสายตาเขา
เขา “มองเห็น” ลวดลายแห่งกฎเกณฑ์ “ได้ยิน” เสียงกระซิบของมหาวิถี และ “สัมผัส” เส้นสายแห่งกาลเวลาและห้วงมิติได้
นี่มิใช่เพียงการรับรู้ที่เพิ่มพูนขึ้น หากเป็นสภาวะที่แทบจะ “รู้แจ้งทุกสิ่ง”
ประหนึ่งชั่วขณะหนึ่ง เขาได้กลายเป็นมรรคาเอง
“นี่ไม่ใช่สภาวะตอนถ่ายทอดมรรคามหาเก๋อหรอกหรือ?”
หยางเฉิงพลันเข้าใจแจ่มแจ้ง “ไม่สิ มันยืนยาวกว่าและลึกซึ้งกว่านั้น”
ยามถ่ายทอดมรรคามหาเก๋อ เขาอาศัยพลังจากระบบสัมผัสต้นกำเนิดแห่งมรรคาเพียงชั่วครู่ จึงได้รับความเข้าใจที่เหนือกว่าขอบเขตของตนเองมาก
ทว่าสภาวะนั้นคล้ายพายุฝน มาเร็วไปเร็ว
แต่บัดนี้ การหลอมรวมของผลมรรคากลับคล้ายการขุดเปิดลำน้ำที่ไม่มีวันเหือดแห้ง
ความเข้าใจในต้นกำเนิดแห่งเต๋าหลั่งไหลสู่จิตสำนึกของเขาอย่างต่อเนื่อง ประหนึ่งธารน้ำใส
ในสภาวะเช่นนี้ หยางเฉิงเริ่มพิจารณามหาวิถีของตน
วิถีมนุษย์คือสิ่งที่เขาสร้างขึ้นโดยมีพิภพหงเหมิงเป็นรากฐาน หลอมรวมแรงปรารถนาของสรรพชีวิต เปลวไฟสืบทอดแห่งอารยธรรม และสรรพสิ่งในโลกีย์เข้าด้วยกัน
เส้นทางนี้ไม่เคยมีผู้ใดเดินมาก่อน ทุกย่างก้าวล้วนต้องอาศัยตนเองคลำทาง
บัดนี้เมื่อมีต้นกำเนิดแห่งเต๋าเป็นเครื่องอ้างอิง สิ่งคลุมเครือมากมายก็พลันกระจ่างแจ้ง