หยางเฉิงยังคงสงบนิ่ง วังวนเวียนว่ายตายเกิดในดวงตาหมุนวนอย่างเชื่องช้า
“เสียงยิ่งใหญ่ไร้สุ้มเสียง”
เขาเอ่ยสี่คำแผ่วเบา ในมือพลันปรากฏกระบี่เล่มหนึ่งซึ่งควบแน่นขึ้นจากเทพพลังโดยไม่รู้ว่าเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อใด
กระบี่ออกจากฝักไร้เสียง
สายฟ้าสีม่วงทองเก้าสายและเพลิงมารสีดำสนิทสิบสาย พลันสลายกลายเป็นความว่างเปล่าต่อหน้ากระบี่ไร้เสียงเล่มนี้ ราวกับภาพลวงตาและฟองอากาศ
“เป็นไปไม่ได้!”
บุรุษชุดดำตื่นตะลึงอย่างถึงที่สุด แม้แต่น้ำเสียงยังเปลี่ยนไป “นี่เป็นกระบี่วิชาใดกัน?”
“มหาภาพไร้รูปลักษณ์”
หยางเฉิงมิได้ตอบ กระบี่ที่สี่พลันฟาดฟันออกไปแล้ว
กระบี่เล่มนี้ไร้เงาไร้รูป ไร้ร่องรอยให้สืบหา
บุรุษชุดดำรู้สึกหนาววาบไปทั่วร่าง ยังไม่ทันได้ตั้งตัว บนอกก็ปรากฏรอยกระบี่ลึกจนเห็นกระดูก เลือดทะลักออกมา
“อ๊าก!”
บุรุษชุดดำกรีดร้องอย่างเจ็บปวด เซถอยหลังไปหลายก้าว ในที่สุดแววหวาดกลัวก็ปรากฏขึ้นในดวงตา
เขาไม่เคยคิดเลยว่า ตนเป็นถึงผู้ฝึกยุทธ์ขั้นแปดยอดสูงสุด กลับถูกหยางเฉิงบีบคั้นจนตกอยู่ในสภาพเช่นนี้
“เจ้าบีบข้าเอง!”
บุรุษชุดดำคำราม เสียงผนึกแตกดังมาจากภายในร่าง
พริบตานั้น พลังงานมหาศาลซึ่งแข็งแกร่งกว่าเดิมหลายเท่าก็ระเบิดออกมา
ลมหายใจของเขาทะยานสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทว่าพลังที่แผ่ออกมานั้นมิใช่คลื่นเทพพลังอีกต่อไป
“พลังเซียนหยวน?”
หยางเฉิงเลิกคิ้วเล็กน้อย
“ตาย!”
บุรุษชุดดำแสยะยิ้ม ร่างพุ่งวาบดุจแสง ปรากฏตรงหน้าหยางเฉิงในพริบตา แล้วซัดฝ่ามือออกไป
ฝ่ามือนี้แฝงพลังเซียนหยวนอันน่าสะพรึงกลัว ลมฝ่ามือพัดผ่านแห่งใด มิติก็พังทลาย กาลเวลาหยุดนิ่ง แม้แต่ฟ้าดินดูคล้ายจะหวนคืนสู่ความโกลาหลภายใต้ฝ่ามือนี้