มวลสายน้ำแห่งความจมดิ่งสีดำสนิทผืนใหญ่พลันม้วนตัวอย่างบ้าคลั่ง
ใจกลางวังวน มิติถูกบิดขยี้จนแหลกสลาย ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นหลุมดำอันน่าสะพรึงกลัว
หลุมดำแผ่พลังดูดกลืนและทำลายล้างที่ยากเกินบรรยาย ปราณกระบี่อันเจิดจ้าจากแสงกระบี่แห่งวิถีมนุษย์เพียงเฉียดเข้าใกล้ ก็ถูกหลุมดำนั้นกลืนกินและบดขยี้อย่างไร้ปรานี ไม่อาจก่อระลอกคลื่นได้แม้แต่น้อย
ยิ่งไปกว่านั้น!
ชั่วขณะที่แสงกระบี่ของหยางเฉิงถูกทำลาย ร่างของเมิ่งเยว่ก็หายวับไปจากจุดเดิมแล้ว
นั่นไม่ใช่เงาติดตาจากการเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง แต่เป็นการปรากฏตัวฉับพลันอันพิสดาร ราวกับ “สับเปลี่ยนมิติ”
หยางเฉิงใจสะท้าน สัญชาตญาณอันตรายพลันแล่นมาจากเหนือศีรษะ
เขาเงยหน้าขึ้นฉับพลัน ก็เห็นเมิ่งเยว่ปรากฏอยู่เหนือศีรษะของเขาตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบ ฝ่ามือซีดขาวข้างหนึ่งใต้เงาหมวกสานกำลังกดลงมาหาเขา
พลัง “ผุพัง” ที่ทำให้กฎเกณฑ์พังทลายได้ค่อย ๆ เข้าปกคลุม
นี่คือความเร็วและวิธีโจมตีของมนุษย์ประหลาดหรือ?
ช่างรับมือไม่ทันเสียจริง
“พลังวิถีมนุษย์”
หยางเฉิงเอ่ยเสียงต่ำ พลังวิถีมนุษย์หมุนเวียนอย่างรวดเร็ว
“ม้วนภาพอารยธรรม” เปล่งแสงเจิดจ้า เงาสิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วนราวกับมีชีวิตขึ้นมา ต่างร่วมกันค้ำจุนเขตแดนที่เปี่ยมด้วยพลังชีวิตและระเบียบ กั้นพลัง “ผุพัง” ที่กัดกร่อนเข้ามาไว้ภายนอกอย่างแน่นหนา
ซี่ซี่!
พลังผุพังปะทะกับเขตแดนมรรคามนุษย์ ส่งเสียงแหลมบาดหู
แสงของเขตแดนมรรคามนุษย์หม่นลงเล็กน้อย แต่ท้ายที่สุดก็ยังต้านพลังผุพังนี้ไว้ได้
ทว่าการโจมตีของเมิ่งเยว่ยังไม่หยุดลง
ขณะที่หยางเฉิงทุ่มกำลังต้าน “นิ้วผุพัง” เหนือศีรษะ มิติรอบตัวเขาก็แตกกระจายราวกระจก ก่อนเงาร่างของเมิ่งเยว่กว่าร้อยร่างจะปรากฏขึ้นฉับพลัน