กลิ่นอาย “อาหาร” ที่ต้นไม้ภัยพิบัติมนุษย์แผ่ออกมา
สำหรับมันแล้ว กลิ่นนั้นดูราวกับมีแรงดึงดูดถึงชีวิต สามารถกระตุ้นสัญชาตญาณกลืนกินเพื่อวิวัฒนาการของมันได้
มันไม่อาจควบคุมตนเองอีกต่อไป บินตรงไปยังต้นไม้ภัยพิบัติมนุษย์
ทันทีที่มาถึงบริเวณใกล้ต้นไม้ภัยพิบัติมนุษย์
ฉึบ ฉึบ ฉึบ!
รากไม้ภัยพิบัติมนุษย์สามเส้นพุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว
เงาของรากไม้แทงทะลุชั้นป้องกันประหลาดของอสูรเย็บปะได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะปักเข้าไปในร่างของมัน
“โฮก!”
อสูรเย็บปะส่งเสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดและเดือดดาล พยายามดิ้นรน ทว่ากลับพบว่าบริเวณที่ถูกแทงมีแรงดูดอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ออกมา
พลังงาน เลือดเนื้อ และเศษเสี้ยวกฎเกณฑ์ที่ประกอบเป็นร่างของมัน ล้วนกำลังไหลหายไปอย่างรวดเร็ว
ความรู้สึกนั้นราวกับถูกศัตรูตามธรรมชาติที่มีขั้นสูงกว่ากัดแน่น กำลังถูกสูบจนแห้งตายทั้งเป็น
มันกวัดแกว่งแขนยักษ์ที่ประกอบขึ้นจากกระดูกนับไม่ถ้วนอย่างบ้าคลั่ง ขณะเดียวกัน ปากยักษ์หลายปากก็แยกออกบนลำตัว พ่นเลือดสกปรกที่มีฤทธิ์กัดกร่อนรุนแรงและคลื่นกระแทกจากวิญญาณแค้นออกมา
แต่การโจมตีเหล่านี้ไม่อาจสร้างความเสียหายแก่ต้นไม้ภัยพิบัติมนุษย์ได้เลย
รากไม้เส้นหนึ่งเปล่งแสงเจิดจ้า ความเร็วในการดูดกลืนเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล
เพียงสิบกว่าลมหายใจ การเคลื่อนไหวของอสูรเย็บปะร่างมหึมาดุจขุนเขาก็เชื่องช้าลง ร่างกายเหี่ยวแห้งลงให้เห็นด้วยตาเปล่า ก่อนจะล้มครืนลงในที่สุด กลายเป็นกองเถ้าถ่าน
หยางเฉิงสัมผัสได้ว่าต้นไม้ภัยพิบัติมนุษย์สั่นไหวด้วยความยินดี
กิ่งใบแผ่กว้างออก หลังดูดกลืนอสูรประหลาดตนนี้ ลำต้นก็อวบใหญ่ขึ้นอีกเล็กน้อย
“ประสิทธิภาพไม่เลว แทบไม่ทิ้งร่องรอยไว้ด้วย”