ทั้งสามตกลงแผนการแล้ว ต่างก็แยกย้ายลงมือ
เซียนจุนเฉียนหยวนหยิบแผ่นหยกม่วงออกมาแผ่นหนึ่ง ใช้โลหิตแท้ประจำชีวิตเขียนอักขระลับลงไป ก่อนดีดนิ้วส่งมันเข้าไปในห้วงอากาศ
ราชโองการทะลวงผ่านเขตแดน มุ่งลึกเข้าไปในความโกลาหลอันไร้ขอบเขต
ส่วนเซียนจุนจิ่วเสวียนส่งร่างอวตารลงไปยังโลกเบื้องล่าง ติดต่อสายลับที่เคยวางไว้ทั่วหลากภพจักรวาล รวบรวมข่าวสารและสืบความเคลื่อนไหวของเมืองหมอกพราง
มารดาไร้กำเนิดนั้นวิปลาสที่สุด ร่างแปรเปลี่ยนเป็นไอแห่งความเงียบงันสายหนึ่ง หลบเร้นเข้าไปในส่วนลึกของวัฏสงสาร ไม่มีผู้ใดรู้ว่านางมุ่งหน้าไปที่ใด
ทะเลขม หุบเหวหมื่นมาร
จอมมารเฮยเทียนนั่งอยู่บนบัลลังก์กระดูก เบื้องล่างมีมหาอำนาจแห่งวิถีมารหลายสิบตนยืนเรียงราย รูปลักษณ์แตกต่างกันไป
“สามปี...”
จอมมารเฮยเทียนเคาะนิ้วลงบนที่เท้าแขน เกิดเสียงทุ้มต่ำ “หยางเฉิงผู้นี้มีท่วงท่าของยอดคนจริง ทว่าชะตาวาสนาแห่งประตูสวรรค์เกี่ยวพันกับความรุ่งเรืองหรือเสื่อมถอยของวิถีมาร จะตกอยู่ในมือฝ่ายเซียนไม่ได้เด็ดขาด”
มารเฒ่าตนหนึ่งมีแปดแขนงอกอยู่บนแผ่นหลัง ผมแดงเขี้ยวยาว เอ่ยเสียงอู้อี้ว่า “จอมมาร พวกจอมปลอมแห่งแดนเซียนยามนี้ต้องกำลังวางแผนลับอยู่แน่ มิสู้ชิงลงมือก่อน ฉวยโอกาสตอนหยางเฉิงแสดงธรรม บุกสังหารตงหนิง แล้วชิงเงาประตูสวรรค์มาเสีย!”
“เจ้าคนโง่”
มารหญิงผู้ถูกเงามืดปกคลุมแค่นหัวเราะ “ในเมื่อหยางเฉิงสังหารอสูรฟ้าและอสูรปฐพีได้ ทั้งยังหลอมดวงตาเคราะห์ภัย ระดับมรรคาของเขาก็เกินกว่าขั้นปั่นป่วนปฐมกาลจะหยั่งถึงแล้ว บุกไปตงหนิงตอนนี้ ต่างอะไรกับไปตาย?”
มารเฒ่าผมแดงจ้องนางอย่างเดือดดาล ไอมารพลุ่งพล่านขึ้นมา
“พอได้แล้ว”
จอมมารเฮยเทียนโบกมือ หยุดการโต้เถียง “การลอบสังหารใช้ไม่ได้ แต่การวางแผนลับเป็นสิ่งจำเป็น
ถ่ายทอดคำสั่งลงไป ภายในสามปี ทุกฝ่ายในทะเลขมต้องสร้าง ‘ค่ายกลหมื่นมารสังหารเซียน’ ให้สำเร็จ
เมื่อประตูสวรรค์ปรากฏอีกครั้ง ใช้ค่ายกลนี้ปิดล้อมตงหนิง ต่อให้ฝ่ายเซียนได้เปรียบ ก็ต้องเสียหายหนัก”