นั่นคือ “มนุษย์” คนหนึ่ง
หรือจะกล่าวว่า เป็นเพียงเงาร่างคล้ายมนุษย์ก็ได้
ทั่วทั้งร่างดำสนิท ไร้ใบหน้า ไร้อาภรณ์ มีเพียงรูปร่างคร่าว ๆ ของมนุษย์เท่านั้น
มันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ดูแปลกแยกจากหมอกสีเทาและผืนดินไหม้เกรียมโดยรอบ ทว่ากลับกลมกลืนอย่างน่าพิศวง
ทันทีที่มันปรากฏ เสียงโห่ร้องยินดีซึ่งเพิ่งดังขึ้นบนกำแพงเมืองก็พลันเงียบกริบ
เจตจำนงเย็นเยียบสุดพรรณนาแผ่กวาดเข้ามา
ศิษย์จำนวนไม่น้อยที่มีระดับบำเพ็ญต่ำส่งเสียงครางแผ่ว สีหน้าซีดเผือด จิตใจได้รับบาดเจ็บสาหัส
แม้แต่ถังซิงอวี๋และสวีฝาน รวมถึงคนอื่น ๆ ก็ยังรู้สึกหนักอึ้งในใจ
รูม่านตาของหยางเฉิงหดเล็กลง เขาก้าวไปขวางระหว่างทุกคนกับบุรุษชุดดำแล้ว
“ใบหน้า” ที่ไร้เครื่องหน้าของบุรุษชุดดำดูคล้ายกำลัง “มอง” มาทางหยางเฉิง
วินาทีถัดมา ตำแหน่งหว่างคิ้วของมันพลันแยกออกเป็นรอยแผลแนวตั้ง
ลำแสงสีดำสนิทสายหนึ่งซึ่งลบล้างสรรพวิชาได้พุ่งออกจากรอยแผลอย่างไร้เสียง ตรงเข้าใส่หยางเฉิง
บริเวณที่ลำแสงผ่านทิ้งร่องรอยสีดำไว้บนห้วงมิติ เนิ่นนานก็ยังไม่อาจสมานได้ แม้แต่หมอกสีเทายังถูก “ระเหย” จนเกิดเป็นช่องทาง
อานุภาพของมันเหนือกว่าเปลวเพลิงพิษที่ปีศาจเพลิงปฐพีอเวจีพ่นออกมาอย่างสุดกำลังเมื่อครู่หลายเท่า
แววตาหยางเฉิงพลันเคร่งขรึม เขาไม่คิดรับการโจมตีตรง ๆ และไม่ได้หลบหลีก
ลำแสงนั้นจับกลิ่นอายของเขาไว้แล้ว วิชาตัวเบาทั่วไปยากจะหลบพ้นได้อย่างหมดจด
เพียงความคิดขยับ ไผ่เขียวต้นหนึ่งก็ปรากฏขึ้น
ไผ่ขมกำเนิดฟ้า
ขับไล่สิ่งชั่วร้ายทั้งปวง สยบจิตใจ และกำหนดธาตุดิน น้ำ ลม ไฟได้
หยางเฉิงถือไผ่ขมไว้ในมือ แล้วสะบัดเข้าหาลำแสงดำสนิทที่พุ่งมา