หยางเฉิงยื่นมือขวาไปข้างหน้า
ส่งเปลวเพลิงสีซีดสายนั้นออกไป
เปลวเพลิงลอยไปยังโลงศพโบราณด้วยความเร็วไม่มากนัก ถึงขั้นเชื่องช้าอยู่บ้าง ราวกับเทียนไขริบหรี่ท่ามกลางสายลม
ทว่าเมื่อมันลอยผ่านไป หนวดสีเงินคล้ำและคลื่นเงาบิดเบี้ยวที่พุ่งเข้าโจมตีอาณาเขตอย่างบ้าคลั่ง ต่างก็สัมผัสกับรัศมีสีซีดที่แผ่ออกมาจากเปลวเพลิงนั้น
ไร้เสียง ไร้ระเบิด
พวกมันกลับหายไปกลางอากาศเช่นนั้น
มิใช่ถูกเผาไหม้ มิใช่กลายเป็นไอ แต่ถูกเจตจำนงแห่งเคราะห์ภัยซึ่งแฝงอยู่ในเปลวเพลิงจุดเผาเหตุและผลรวมถึงรากฐานแห่งการดำรงอยู่จนสิ้น
ประหนึ่งจุดไฟเผากระดาษแผ่นหนึ่งที่เต็มไปด้วยบาปและความบิดเบี้ยว
เปลวเพลิงลุกผ่าน กระดาษกลายเป็นเถ้าธุลี ทุกสิ่งที่บันทึกไว้บนแผ่นกระดาษก็พลอยเลือนหายไป ไร้ร่องรอย ราวกับไม่เคยมีอยู่มาก่อน
จากนั้นเปลวเพลิงก็ลอยผ่าน ทิ้งเส้นทางว่างเปล่าโดยสิ้นเชิงไว้เบื้องหลัง แม้แต่แนวคิดเรื่องมิติก็เลือนราง มุ่งตรงไปยังโลงศพโบราณ
ราวกับโลงศพโบราณสัมผัสได้ถึงหายนะที่กำลังมาเยือน เส้นลายเส้นเลือดสีทองคล้ำทั้งหมดบนโลงพลันกะพริบวูบวาบอย่างบ้าคลั่ง ระเบิดพลังชั่วร้ายที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนออกมา หมายจะปนเปื้อนและดับเปลวเพลิงที่ดูอ่อนแรงสายนั้น
ขณะเดียวกัน รากสีเงินคล้ำที่ห้อยหลินซิงหลานกับอวิ๋นจิ่งหวยไว้ก็ออกแรงอย่างฉับพลัน หมายจะลากร่างที่เหลือเพียงซากและดวงวิญญาณที่แตกสลายของทั้งสองมาเป็นโล่กำบังสุดท้าย ขวางอยู่เบื้องหน้าเส้นทางของเปลวเพลิง
“รนหาที่ตาย”
วังวนแห่งความโกลาหลในดวงตาหยางเฉิงหมุนเร็วขึ้นฉับพลัน บนใบหน้าที่สงบนิ่งไร้ระลอกคลื่นมาตลอด ในที่สุดก็ปรากฏโทสะเย็นชาแวบหนึ่ง
เขาขยับความคิด
ก่อนที่เปลวเพลิงสีซีดซึ่งลอยไปยังโลงศพโบราณจะสัมผัสร่างที่เหลือเพียงซากของหลินซิงหลานกับอวิ๋นจิ่งหวยซึ่งถูกลากเข้ามา