หยางเฉิงเป็นคนแรกที่รับแรงปะทะ
ในชั่วขณะนั้น เขารู้สึกว่าวิญญาณของตนราวกับถูกโยนลงสู่ห้วงทะเลลึกอันหนาวเหน็บ
หากเป็นผู้บำเพ็ญขั้นบรรพชนทั่วไป หรือแม้แต่ผู้บำเพ็ญขั้นหกหรือเจ็ด เมื่อเผชิญการหยั่งสำรวจเช่นนี้ เกรงว่าจิตใจคงเสียหลักจนเผยช่องโหว่ออกมา
แต่หยางเฉิงไม่ใช่ผู้บำเพ็ญทั่วไป
พลังวิญญาณของชุยหลาน สำหรับเขาแล้วธรรมดาอย่างยิ่ง
ทว่าสิ่งที่เขาใส่ใจไม่ใช่ชุยหลาน หากเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังผู้นี้
ดังนั้น เมื่อเผชิญการหยั่งสำรวจวิญญาณของชุยหลาน หยางเฉิงจึงหัวเราะเย็นชาในใจ ทว่าบนใบหน้ากลับเผยสีหน้า “ฝืนต้านอย่างยากลำบาก” ออกมาได้อย่างพอเหมาะ
“เอ๊ะ?”
ชุยหลานส่งเสียงประหลาดใจ
จากสัมผัสรับรู้ของเขา วิญญาณของหยางเฉิงแข็งแกร่งไม่น้อยจริง แต่ไม่ได้ทรงพลังอย่างที่เขาคาดไว้
คงอยู่ในขั้นบรรพชนขั้นเจ็ดหรือแปดกระมัง
สามลมหายใจต่อมา แสงเรืองรองในดวงตาของชุยหลานก็มลายไป แรงกดดันทางวิญญาณที่ปกคลุมทั่วทั้งลานก็สลายตาม
สายตาที่เขามองหยางเฉิงลดความคุกคามลงไปหลายส่วน เพิ่มความสงสัยขึ้นมาแทน
หยางเฉิงส่งเสียง “ครางฮึ่ม” ในจังหวะพอเหมาะ แววตาเผย “ความขุ่นเคือง” ขณะมองชุยหลาน “ท่านหมายความว่าอย่างไร หรือว่านี่คือมารยาทในการถกมรรคาของราชสำนักเอลฟ์?”
“อาจารย์เฉินโปรดอภัย”
ชุยหลานกลับไม่ได้บีบคั้นต่ออย่างที่คาด เขากลับก้มศีรษะลงเล็กน้อย “เป็นข้าที่เสียมารยาท อาจารย์เฉินมีวิญญาณมั่นคง รากฐานแน่นหนา ย่อมมีจุดเด่นเหนือผู้อื่นอยู่จริง
“เพียงแต่วิญญาณพิเศษ มิได้หมายความว่ามหาวิถีจะบรรลุได้
“คำพูดที่ท่านกล่าวเมื่อครู่ ฟังดูมีเหตุผล แต่แท้จริงกลับว่างเปล่า