ประตูเมืองเปิดกว้าง
หยางเฉิงนำคนทั้งสี่ แปรเป็นสายรุ้งตระการตาห้าสาย พุ่งทะยานเข้าใส่กองทัพพันธมิตรนับล้านอย่างห้าวหาญ
ตราประทับทั้งเจ็ดส่งเสียงกังวานพร้อมกัน ประตูแห่งความโกลาหลปรากฏขึ้น เขตแดนเยือกแข็งแห่งความดับสูญแผ่ขยาย พลังเผาผลาญห้วงสุญญะปะทุพร้อมกัน เงามัจจุราชปกคลุมทั่วบริเวณ
เพียงชั่วพริบตา ม้าล้มคนคะมำ กระบวนทัพปั่นป่วนอลหม่าน
แม่ทัพใหญ่แห่งห้ามหานครและทูตสูงสุดแห่งองค์กรหุบเหวต่างลงมือสกัดกั้น ทว่าหยางเฉิงกับพวกอีกสี่คนประสานงานกันอย่างรู้ใจ ทั้งสู้ทั้งถอย ปั่นป่วนกองทัพพันธมิตรจนฟ้าดินพลิกกลับ
อาศัยจังหวะชุลมุน หยางเฉิงแปรร่างเป็นลำแสงแห่งความโกลาหล อาศัยพลังของเศษเสี้ยวห้วงสุญญะ เคลื่อนย้ายพริบตาจนไร้ร่องรอย มุ่งตรงไปยังนครเซียนถิง
นครเซียนถิงเตรียมรับมือไว้ก่อนแล้ว ข้อห้ามของสระแปรเซียนเปิดใช้งานเต็มกำลัง เหล่าแม่ทัพเซียนมีมากดุจเมฆา
ทว่าหยางเฉิงมีตราประทับทั้งเจ็ดติดตัว อีกทั้งยังมุ่งสู้สุดชีวิต
เขาฝืนเปิดประตูสู่จุดกำเนิดแห่งความโกลาหล ปะทะข้อห้ามของสระแปรเซียนอย่างดุเดือด ต่อสู้ศึกโลหิตกับอวี้ซวีจื่อผู้บัญชาการสระเซียนและผู้อาวุโสหลายคนแห่งราชสำนักเซียน
ท้ายที่สุด เขายอมแลกด้วยบาดแผลสาหัส ฝ่าข้อห้ามออกมาได้และชิงตราประทับที่แปด “สร้างสรรพสิ่ง” ไป
อวี้ซวีจื่อและพวกบาดเจ็บสาหัสจนต้องล่าถอย ราชสำนักเซียนสั่นสะเทือน
หยางเฉิงยังไม่ทันรักษาบาดแผล ก็ฝืนรวบรวมลมหายใจเฮือกหนึ่ง มุ่งหน้าไปยังบ่อน้ำเวียนวัฏสงสารอีกครั้ง
ที่นี่คือรอยต่อระหว่างหยินและหยาง กฎเกณฑ์พิเศษยิ่ง ทั้งยังมีภูตผีแห่งแดนยมโลกและเทพหยินผู้พิทักษ์
หยางเฉิงใช้เศษเสี้ยวแห่งความตายสื่อสารกับแดนยมโลก ใช้เศษเสี้ยวแห่งการสร้างสรรพสิ่งจำลองวัฏสงสาร หลอกเทพผู้พิทักษ์แล้วลอบลงไปถึงก้นบ่อ
ทว่าเศษเสี้ยววัฏสงสารพัวพันกับพลังต้นกำเนิดลึกซึ้งที่สุด ครั้นหยิบมันขึ้นมาก็ปลุกสัตว์วัฏสงสารที่หลับใหลอยู่ก้นบ่อ กับร่างจริงของเจ้าแห่งเหวทมิฬแห่งองค์กรหุบเหวให้เข้ามาขัดขวาง