“เหว?”
แววตาของหยางเฉิงไหววูบเล็กน้อย
สตรีผู้มีรัศมีสีทองเอ่ยเสียงแผ่ว “เป็นองค์กรเก่าแก่ยิ่ง หรือจะกล่าวว่าเป็นสายสืบทอดรูปแบบหนึ่งก็ได้
พวกเขาเสาะหาความลับจากยุคบรรพกาล หมายปลุกข้อห้ามบางอย่างที่ถูกผนึกไว้ให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง
เบื้องหลังความเปลี่ยนแปลงของเมืองศิลาดำ นครผานสือ ตลอดจนเหตุการณ์บางอย่างเมื่อครั้งอดีตกาล ล้วนมีเงาของพวกเขาพาดผ่าน
หอเทียนเซียงกับพวกเขามีสถานะเป็นผู้สังเกตการณ์กับผู้ก่อกวน บางคราก็เป็นฝ่ายตรงข้าม บางคราก็มีความสัมพันธ์อันยากหยั่งถึง”
หยางเฉิงครุ่นคิดตาม
สตรีผู้นั้นกล่าวต่อ “เซียนหญิงเหลียนเยว่ฝากข้ามาบอกว่า ดวงตาสกปรกในส่วนลึกของเหวเฮยสุ่ยเกิดความเคลื่อนไหวรุนแรงขึ้น รูหนอนแห่งความว่างเปล่าในทะเลดาราแตกสลายก็ค่อย ๆ ขยายใหญ่ ทั้งหมดเกี่ยวข้องกับความเคลื่อนไหวของ ‘เหว’
ดูเหมือนพวกเขากำลังรวบรวม ‘ตราประทับเต๋า’ เพื่อเปิดประตูบานหนึ่ง
เมืองหมอกพราง หรือจะกล่าวว่าเจ้าเมืองอย่างท่าน ถูกพวกเขาจัดให้เป็นหนึ่งในตัวแปรที่ต้องควบคุมหรือกำจัดแล้ว”
หยางเฉิงค่อย ๆ ทำความเข้าใจข้อมูลเหล่านี้
ครู่หนึ่งต่อมา เขาเอ่ยขึ้นว่า “ขอบคุณทั้งสามท่านที่แจ้งให้ทราบ ส่วนเรื่อง ‘เหว’...”
น้ำเสียงของเขาราบเรียบ “พวกมันอยากมาก็มา”
ผู้อาวุโสชุดป่านหัวเราะเสียงดัง “ช่างองอาจนัก เจ้าหนุ่ม ข้าชื่อจิ่วถู ไม่มีของดีอะไรจะมอบให้เจ้า
เอาสุราน้ำเต้านี้ไปลองชิมดู ช่วยให้จิตสงบเป็นสมาธิ ดื่มสักจิบเป็นครั้งคราว บางทีอาจช่วยให้เจ้าเสียเวลาแก้เรื่องยุ่ง ๆ น้อยลง”
กล่าวจบ เขาก็โยนน้ำเต้าสุราที่เอวลอยมาให้
หยางเฉิงรับไว้ รู้สึกว่ามันหนักมืออยู่บ้าง สัมผัสได้ว่าน้ำเต้าใบนี้เป็นของวิเศษมิติที่ไม่ธรรมดา
ภายในสุราพลุ่งพล่านด้วยพลังวิญญาณ ทั้งยังแฝงกลิ่นอายกฎเกณฑ์อันพิสดารสายหนึ่ง