“การเข้าร่วมพันธสัญญา ย่อมช่วยให้เราผสานเข้ากับเครือข่ายแลกเปลี่ยนข้อมูลระดับสูงของทะเลขมได้อย่างรวดเร็ว ทั้งยังได้รับความคุ้มครองและทรัพยากร
แต่ก็หมายความว่าอิสระในการเคลื่อนไหวจะถูกจำกัดลงในระดับหนึ่ง และต้องแบกรับภาระเพิ่มเติมด้วย”
หยางเฉิงแบ่งปันข้อมูลจากใบไม้ให้ถังซิงอวี๋ สวีฝาน และคนอื่น ๆ ฟัง ก่อนกล่าวขึ้น
“กรอบของพันธสัญญาก็นับว่ายุติธรรมอยู่”
สวีฝานวิเคราะห์ “อย่างน้อยในทางเปิดเผย พวกเขาก็เว้นพื้นที่ให้เมืองเล็ก ๆ อยู่รอดและพัฒนา ไม่ใช่ปล่อยให้ผู้แข็งแกร่งกลืนกินผู้อ่อนแอ
เรื่องที่เถี่ยเหยียนแห่งเมืองศิลาดำถูกตักเตือนก็เป็นหลักฐานชัดเจน
เพียงแต่การตรวจตรากับปฏิบัติการร่วมจะควบคุมขอบเขตอย่างไรนั้น ช่างละเอียดอ่อนยิ่งนัก”
ถังซิงอวี๋พยักหน้า “การแบ่งปันข่าวสารและช่องทางค้าขายสำคัญต่อพวกเรามาก แต่รากฐานของเรา ต้นไม้ภัยพิบัติมนุษย์นั้นพิเศษเกินไป วิธีเติบโตก็แตกต่างจากสิ่งอื่น
หากเข้าร่วมพันธสัญญา เกรงว่าเราจะตกอยู่ในสายตาของตัวตนโบราณเหล่านั้นมากขึ้น”
“มีทั้งข้อดีและข้อเสีย โอกาสกับความเสี่ยงดำเนินคู่กัน”
อวิ๋นหลีเยว่กล่าวเสียงแผ่ว “หัวใจสำคัญอยู่ที่ว่า พวกเรามีพลังมากพอหรือไม่ที่จะรักษาความลับหลักของตนไว้ระหว่างผสานเข้ากับพวกเขา และยังได้รับผลประโยชน์ที่เพียงพอ”
สิ่งที่ทุกคนหารือกัน คือสิ่งที่หยางเฉิงกังวลเช่นกัน
เขาชั่งน้ำหนักอย่างรวดเร็วในใจ
ท้ายที่สุดก็ตัดสินใจได้
“พักเรื่องนี้ไว้ก่อน แต่ไม่ปฏิเสธ”
หยางเฉิงกล่าว “หาเหตุผลต่าง ๆ เพื่อยื้อการตอบรับอย่างเป็นทางการไปก่อน
เราอาจใช้สถานะผู้สังเกตการณ์หรือสมาชิกขั้นเตรียมการ ติดต่อผ่านช่องทางของนครปี้ลั่วเพื่อรับข่าวสารที่เปิดเผยบางส่วน แล้วลองทำการค้าขนาดเล็ก เพื่อทำความเข้าใจการดำเนินงานภายในพันธสัญญาและความสัมพันธ์ระหว่างแต่ละเมือง”