“น่าเสียดาย ขาดไปเพียงนิดเดียว”
ไท่ชงเจินจวินเก็บกระบี่ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหงุดหงิด
เต้าหยินเสวียนตูจ้องมองค่ายกลของอารามมรรคา ก่อนกล่าวว่า “เขาถูกพวกเราทั้งสามเล่นงานจนบาดเจ็บสาหัส ต้นกำเนิดเสียหาย ตอนหลบหนีปราณของเขาก็อ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด ย่อมเสแสร้งไม่ได้
เด็กคนนี้มีพรสวรรค์โดดเด่นอย่างแท้จริง สามารถต้านทานพวกเราได้นานถึงเพียงนี้ ทั้งที่อยู่ในขั้นอมตะ
แต่ก็เท่านั้น บัดนี้เขาใกล้หมดแรงเต็มทีแล้ว”
เจินเหรินอวี้ติ่งพยักหน้า “ถูกต้อง ดูจากวิธีการสุดท้ายที่เขาใช้ ก็เห็นได้ว่าหมดไพ่ตายแล้ว ทั้งยังตกอยู่ในสภาพน่าเวทนา
ดูเหมือนก่อนหน้านี้พวกเราจะประเมินเขาสูงเกินไป บางทีเขาอาจใช้เคล็ดวิชาลับบางอย่างที่ไม่รู้จัก จึงสร้างผลงานก่อนหน้านี้ได้
พลังที่แท้จริงของเขา แม้จะเหนือกว่าผู้บำเพ็ญขั้นอมตะทั่วไป แต่ยังห่างไกลจากการเป็นภัยคุกคามต่อขั้นต้าหลัวอยู่หนึ่งเส้นแบ่ง
และเส้นแบ่งนั้น ก็ห่างราวฟ้ากับเหว”
ทั้งสามสบตากัน ต่างเห็นข้อสรุปในดวงตาของอีกฝ่าย
หยางเฉิงแข็งแกร่งมาก แข็งแกร่งเกินเหตุ จนเพียงพอให้สะเทือนอดีตและปัจจุบัน
แต่เขาก็ยังไม่ก้าวพ้นขอบเขตของ “อมตะ” หากรวบรวมกำลังรบขั้นไท่อี่ให้มากพอ ย่อมสังหารเขาได้แน่นอน
“ไป กลับไปรายงานสำนัก คราวนี้เด็กคนนั้นไม่เป็นภัยแล้ว ครั้งหน้าต้องฆ่าเขาให้ได้”
เต้าหยินเสวียนตูสะบัดแขนเสื้อ
ลำแสงทองทั้งสามสายจากไปโดยไม่รั้งรอ เช่นเดียวกับตอนมา เพียงแต่ท่วงท่าของพวกเขาปราศจากความหยิ่งผยองเด็ดขาดเช่นในตอนแรก เพิ่มความเย็นชาอันเกิดจาก “ความพ่ายแพ้เพียงก้าวเดียว” ขึ้นมาหลายส่วน
แดนเซียน สำนักหลัวฝู
เบื้องหน้ากระจกส่องสวรรค์
เหล่าเซียนทองขั้นไท่อี่หลายคนจากสำนักเฉียน รวมถึงผู้มีอำนาจระดับสูงของสำนักเสวียนและลัทธิสัจธรรมที่เฝ้าติดตามการต่อสู้ครั้งนี้ด้วยเคล็ดวิชาลับ ล้วนเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดเมื่อครู่