“พุ ๆ ๆ ๆ...”
เสียงปะทะถี่ยิบดุจสายฝนดังขึ้น
ตาข่ายดาบของเกาหลิงเยว่ที่ดูราวกับไร้ช่องโหว่ กลับถูกบุปผาทวนทั้งเจ็ดดอกแทงทะลวงจนแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ
กระบวนท่าดาบพลันพังทลาย
สีหน้าเกาหลิงเยว่แปรเปลี่ยน คิดจะพลิกกระบวนท่า ทว่าทวนยาวของอวิ๋นจิ่งหวยกลับไล่ตามติดดุจเงา ปลายทวนวูบไหวด้วยประกายเย็นเยียบ พุ่งตรงสู่ลำคอของเขาด้วยความเร็วเหลือเชื่อ
กลิ่นอายแห่งความตายอันเย็นเยียบพลันปกคลุมร่างเขา
เขาไม่สงสัยเลยว่า หากนี่เป็นการต่อสู้เอาชีวิตเป็นเดิมพัน ทวนนี้ย่อมทำให้เขาบาดเจ็บสาหัสได้
ดาบชะงักค้างกลางอากาศ
ปลายทวนหยุดนิ่งอยู่ห่างจากลำคอของเขาสามชุ่น
ภายในลานประลองเงียบงัน
มีเพียงเสียงใบไม้ร่วงเสียดสีกัน เมื่อสายลมฤดูสารทพัดผ่าน
เกาหลิงเยว่จ้องปลายทวนที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อมอย่างเหม่อลอย หยาดเหงื่อเม็ดเล็กผุดซึมเต็มหน้าผาก
ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาจึงค่อย ๆ เก็บดาบ สูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนประสานหมัดและค้อมกายให้อวิ๋นจิ่งหวยด้วยความเลื่อมใสจากใจ “วิถีทวนของพี่อวิ๋นยิ่งลึกล้ำยากหยั่งคาด เกาผู้นี้พ่ายอีกแล้ว นับถือยิ่งนัก”
สามปีก่อน เขาเพิ่งเข้าสู่อารามมรรคา เปี่ยมความทะเยอทะยาน แต่กลับพ่ายแพ้ให้อวิ๋นจิ่งหวยในเวลานั้น
เขาไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ จึงฝึกฝนขัดเกลาตนเองอยู่ที่นี่หนึ่งปี ก่อนจากไปหลังได้รับประโยชน์มากมาย
ตลอดสองปีที่ฝึกฝนอย่างหนัก เขาพบพานวาสนาครั้งแล้วครั้งเล่า รู้สึกว่าตนเปลี่ยนแปลงไปจนไม่เหลือเค้าเดิม การมาเยือนครั้งนี้ก็มีเจตนาจะล้างอายและพิสูจน์ฝีมืออยู่หลายส่วน
ใครจะรู้ว่าผลลัพธ์ยังคงเหมือนเดิม
ครานี้เขายอมรับจากใจจริงแล้ว
ความมุ่งมั่นและความเข้าใจในวิถีทวนของอวิ๋นจิ่งหวยก้าวข้ามขีดจำกัดด้านการบำเพ็ญไปไกลนัก
อวิ๋นจิ่งหวยเก็บทวน ยืนนิ่งด้วยสีหน้าเรียบเฉยเช่นเดิม เพียงผงกศีรษะเล็กน้อย “วิชาดาบของพี่เกาก็แข็งแกร่งและก้าวหน้าขึ้นมาก ข้ายอมแล้ว”
กล่าวจบ เขาหันมายิ้ม “เฉิงเฉิง เจ้ามาตั้งแต่เมื่อใด?”
เกาหลิงเยว่พลันตื่นตระหนกในใจ เพิ่งสังเกตเห็นว่าหยางเฉิงมายืนอยู่ริมลานประลองอย่างเงียบเชียบตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ทราบ
อีกฝ่ายยังคงสวมอาภรณ์สีเขียว กลิ่นอายเก็บงำมิดชิดจนยากจะหยั่งความตื้นลึก
เกาหลิงเยว่ใจสั่นสะท้าน