หยางเฉิงพยักหน้า ก่อนถอนจิตสำนึกออกจากโลกเร้นลับ
ภายในห้องลับ เขาลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย กระดูกและเส้นเอ็นทั่วร่างยังปวดแปลบอยู่บ้าง แต่ไม่เป็นอันตรายแล้ว
แรงสะท้อนจากกฎเกณฑ์แห่งการทำลายล้างถูกเขาขจัดออกไป แม้จะเจ็บปวด ทว่าความเข้าใจในวิถีแห่ง “การทำลายล้าง” ก็ลึกซึ้งยิ่งขึ้น
โชคกับเคราะห์มักพึ่งพาอาศัยกัน บาดแผลสาหัสในครั้งนี้ นับเป็นโอกาสหยั่งรู้วิถีอันหาได้ยากเช่นกัน
เขาผลักประตูหินของห้องลับออก
ด้านนอก ถังซิงอวี๋กับสวีฝานรออยู่ก่อนแล้ว
เมื่อเห็นหยางเฉิงออกมา แม้ลมหายใจยังไม่กลับคืนสู่สภาพสมบูรณ์ดังเดิม แต่ก็มั่นคงสงบนิ่ง ทั้งสองต่างถอนหายใจอย่างโล่งอก
“เป็นอย่างไรบ้าง?”
ถังซิงอวี๋ถาม ดวงตาคู่งามฉายแววห่วงใย
“ไม่เป็นไรแล้ว เล่าสถานการณ์ข้างนอกมาเถอะ”
หยางเฉิงเดินไปยังโถงด้านบน
ทั้งสามนั่งลง
แสงวาบขึ้นในตาซ้ายของสวีฝาน เขาเรียกม่านแสงผืนหนึ่งออกมา บนนั้นปรากฏภาพจำลองสามมิติและข้อมูลต่าง ๆ ของนครวัฏสงสารกับพื้นที่โดยรอบ
“การก่อสร้างขั้นพื้นฐานของนครวัฏสงสารเสร็จสิ้นแล้วร้อยละแปดสิบ ค่ายกลป้องกันผ่านการทดสอบแรงปะทะครั้งก่อน พลังป้องกันได้มาตรฐาน สามารถต้านการโจมตีจากผู้บำเพ็ญขั้นเก้าหรือเซียนเร้นลับทั่วไปได้นานอย่างน้อยหนึ่งก้านธูป”
“ภายในเมืองมีผู้อยู่อาศัยถาวร 327 คน ในจำนวนนี้เป็นกำลังหลักเดิมของภูเขาหมุนเวียนวัฏสงสาร 103 คน ส่วนอีก 224 คนเป็นศิษย์ที่ไว้ใจได้กับครอบครัว ซึ่งลอบรับตัวมาจากพิภพหงเหมิงภายหลัง...”
รายงานของสวีฝานกระชับและครอบคลุม
ถังซิงอวี๋กล่าวต่อว่า “ระบบนิเวศวิถีกู่ภายนอกเมืองเริ่มก่อตัวขึ้นแล้ว โดยมีสถานที่ที่มารเพลิงสิ้นชีพเป็นศูนย์กลาง ผสานกับปราณชั่วร้ายที่หลงเหลือและเส้นชีพจรปฐพี จนเพาะเลี้ยงกู่เพลิงชั่วร้ายกับกู่กลืนปฐพี และกู่ชนิดอื่น ๆ รวม 17 ชนิด นอกจากนี้ กู่ปีกเร้นที่ข้าส่งออกไปยังพบความเคลื่อนไหวผิดปกติบางอย่างในนครเถ้าถ่านและพื้นที่โดยรอบ”