หึ่ง!
เงาศิลาจารึกค่อย ๆ สงบนิ่งลง
แสงสว่างหดกลับ ปริมาตรก็ลดลงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะแปรเป็นแผ่นศิลาสีทองหม่น ตกลงสู่ฝ่ามือของหยางเฉิง
เก็บสำเร็จ!
ทันทีที่ศิลาจารึกตกถึงมือ มือยักษ์ของผู้ฝังโบราณก็ข้ามผ่านห้วงสุญญากาศพันจั้งสุดท้ายมาแล้ว บดบังทุกสิ่งเหนือศีรษะของหยางเฉิง
ภาพ “ห้วงดาราพังทลาย” บนฝ่ามือแปรเปลี่ยนเป็นแรงดึงดูดอันน่าสะพรึงกลัวและระลอกคลื่นแห่งการทำลายล้าง
กดทับลงมาเป็นชั้น ๆ
มิติปริแตกเป็นรอยแยกสีดำจำนวนนับไม่ถ้วน
กาลเวลาแทบหยุดนิ่ง
แรงดูดอันมิอาจต้านทานสายหนึ่งแผ่ออกมาจากฝ่ามือ ล็อกเป้าหมายไว้ที่หยางเฉิงและศิลาผนึกเขตแดนในมือของเขา
“ท่านผู้ฝังโบราณลงมือด้วยตนเอง เจ้าสัตว์ร้ายนั่นต้องตายแน่”
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ มันตายแน่แล้ว!”
เบื้องล่าง เหล่าผู้บำเพ็ญจากนครเสวียนหมิงและองค์กรหุบเหวที่หมอบราบอยู่บนพื้นต่างเผยสีหน้าเหี้ยมเกรียม
ราวกับพวกเขาได้เห็นภาพหยางเฉิงจมดิ่งชั่วกัลป์แล้ว
ไกลออกไป อวิ๋นหลีเยว่ จู้หรง ซูอวิ๋น รวมถึงเซียนหญิงเหลียนเยว่และคนอื่น ๆ ที่เพิ่งฟื้นคืนกำลังได้เล็กน้อย ต่างใจเต้นระทึกจนแทบหลุดจากอก
แรงกดดันที่แผ่ออกมาจากมือยักษ์ทำให้พวกเขาหายใจลำบาก พลังเต๋าติดขัด แม้แต่เข้าใกล้ก็ยังทำไม่ได้ ไม่ต้องพูดถึงการยื่นมือช่วยเหลือ
พวกเขาทำได้เพียงมองดูฝ่ามือนั้นค่อย ๆ หุบเข้าหาหยางเฉิง
“เฉิงเฉิง!”
“พี่หยาง!”
เสียงร้องอุทานถูกห้วงมิติที่แข็งค้างกลืนหายไป
หยางเฉิงเงยหน้าขึ้น มองมือยักษ์ที่บดบังทัศนียภาพเบื้องหน้า
แววตาของเขาเปลี่ยนจากเคร่งขรึมเป็นสงบนิ่งอย่างถึงที่สุด
“รอเจ้ามานานแล้ว”
เขาแบมือซ้ายออก