หยางเฉิงมีแววตาสงบนิ่ง
นับตั้งแต่เขาก้าวเข้าสู่สระสวรรค์ ค่าความสำเร็จของภารกิจระบบก็เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง
ไม่ว่าจะเพื่อเศษเสี้ยวต้นกำเนิดหงเหมิงในแดนซวี หรือเพื่อรางวัลจากระบบ เขาก็ต้องเอาชนะโจวอวี่ให้ได้
เมื่อเห็นว่าพลังบรรพชนมรณะไร้ผล ไผ่ขมต้นหนึ่งก็ปรากฏขึ้นเหนือศีรษะเขา
ลำต้นไผ่สั่นไหว แผ่ซ่านพลังต้นกำเนิดแห่งห้วงเวลาแรกเริ่มของฟ้าดิน
นี่คือไผ่ขมกำเนิดฟ้า
หากเป็นยอดฝีมือคนอื่นได้เห็น เกรงว่าคงตกตะลึงไม่น้อย ทว่าโจวอวี่กลับไม่ใส่ใจ
ยอดอัจฉริยะไร้เทียมทานเช่นเขา มีสิ่งใดที่ไม่เคยพบเห็นบ้าง
“รากวิญญาณต้นหนึ่งก็คิดจะอบรมสั่งสอนข้ารึ? ทั่วหล้าใต้ฟ้านี้ ล้วนเป็นแผ่นดินของราชา ข้าหักกิ่งเจ้ามาสักกิ่ง นับเป็นพระมหากรุณาธิคุณแล้ว”
โจวอวี่หัวเราะเยาะ ก่อนควบแน่นกระบี่ยาวแล้วฟันเข้าใส่ไผ่ขม
การฟันครั้งนี้ดูเรียบง่ายไร้พิษภัย ทว่ากลับแฝงอำนาจแห่งแผ่นดินอันเกรียงไกรที่โหมกระหน่ำ
ปราณกระบี่สีทองสายหนึ่งปะทุขึ้น ม้วนพัดกฎเกณฑ์แห่งราชันอันเกรียงไกร กวาดเข้าใส่สวี่ฉิง
“กร๊อบ!”
พลังแสงใสที่ไผ่ขมกำเนิดฟ้าปลดปล่อยออกมาพังทลายลงพร้อมกัน ลำต้นไผ่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
กระบี่ของโจวอวี่มิได้เพียงทำลายพลังโจมตีของไผ่ขมกำเนิดฟ้าเท่านั้น แต่ยังเกือบทำร้ายต้นกำเนิดของมันด้วย
แม้จะพ่ายแพ้ต่อเนื่อง หยางเฉิงก็ไม่ได้ท้อแท้
ตอนนี้เขาประเมินฝีมือของโจวอวี่ได้คร่าว ๆ แล้ว
“เขตแดนจิตแห่งข้า!”
เจตจำนงกระบี่สายแล้วสายเล่าแผ่ขยาย กลายเป็นโลกกระบี่แห่งหนึ่ง
กฎเกณฑ์ภายในโลกนี้ล้วนกำหนดโดยเขา เจตจำนงข้าคือเจตจำนงสวรรค์ เขาคิดฝืนบิดเบือนกฎเกณฑ์ ตัดขาดการควบคุมพลังมังกรแห่งราชันของโจวอวี่ และยึดครองห้วงมิติเวลาผืนนี้ไว้ชั่วคราว
“น่าขัน! แผ่นดินของข้า จะยอมให้ผู้อื่นมานอนหลับได้อย่างไร? ทั่วหล้าใต้ฟ้านี้ล้วนเป็นแผ่นดินของราชา ทุกแห่งหนใต้หล้าล้วนเป็นข้าราชบริพารของราชา!”