“เสวียนเจิน เจ้ารู้หรือไม่ว่าสิ่งใดล้ำค่าที่สุดในโลกมนุษย์?”
ไม่รอให้เสวียนเจินตอบ หยางเฉิงก็ถามเองตอบเอง
“มิใช่ความเป็นอมตะ มิใช่อิทธิฤทธิ์ มิใช่การอยู่เหนือผู้คน”
“แต่คือความหวัง”
เขายกกระบี่ขึ้น ปลายกระบี่ชี้ไปยังหมู่เมฆดาราแห่งความโกลาหลที่อยู่ไกลโพ้น
“คือแสงริบหรี่ท่ามกลางความสิ้นหวัง คือประกายไฟในความมืดมิด คือหัวใจที่ยังยินดีปูทางให้คนรุ่นหลัง แม้ยามตกอยู่ในห้วงอับจน”
“สิ่งนี้แหละ คือเปลวไฟสืบทอด”
สิ้นเสียง เบื้องหลังหยางเฉิงก็ปรากฏภาพวาดมายาขึ้นผืนหนึ่ง
ภายในภาพ ผู้คนเผ่ามนุษย์นับไม่ถ้วนยังไม่ยอมแพ้ แม้ตกอยู่ในความสิ้นหวัง
ชาวนาคุกเข่าอธิษฐานบนผืนดินแตกระแหง ทว่าก็ยังไม่ลืมใช้น้ำหยดสุดท้ายรดต้นกล้า
ยามชีวิตใกล้ดับสูญ มารดายัดอาหารคำสุดท้ายเข้าปากบุตรน้อย
เมื่ออายุขัยใกล้สิ้นสุด ผู้บำเพ็ญจารึกความเข้าใจชั่วชีวิตไว้บนผนังศิลา เพื่อส่งต่อแก่คนรุ่นหลัง
ก่อนล้มลง นักรบยังใช้ร่างกายเป็นโล่ ปกป้องชาวบ้านที่อยู่เบื้องหลัง
ภาพหนึ่งแล้วภาพเล่า ฉากหนึ่งแล้วฉากเล่า
ล้วนเป็นความสิ้นหวัง แต่ทุกภาพกลับมีแสงสว่าง
“มรรคาแห่งเพลิงสืบทอด เริ่มต้นจากสิ่งเล็กน้อย และผลิบานจากหัวใจมนุษย์”
เสียงของหยางเฉิงดุจสายฝนโปรยรับลมวสันต์ แผ่ไปทั่วหงเหมิง
“โลกียะแสนวุ่นวาย ความรู้สึกทั้งเจ็ดเป็นฟืน ความปรารถนาทั้งหกเป็นไฟ เผาแท่นวิญญาณของข้า ให้เห็นตัวตนที่แท้จริง”
“ไฟนี้ มิได้แผดเผาสวรรค์ มิได้ทำลายปฐพี”
“มีไว้เพียง...”
แสงเทพในดวงตาเขาส่องประกาย เขาเอ่ยทีละคำ
“เพื่อส่งต่อแสงประทีป”
กระบี่ฟาดฟันออกไป
ภาพเหตุการณ์ในภาพวาดเหล่านั้นกลับก้าวจากมายาสู่ความเป็นจริง
บนผืนดินแตกระแหง ต้นกล้าทะลวงดินผลิใบเขียวสด
อาหารในปากเด็กน้อยแปรเปลี่ยนเป็นกระแสอุ่น หล่อเลี้ยงชีวิต