“ล่าเหยื่อหรือ?”
หลินซิงหลานกวาดตามองหมอกอำมหิตที่ปั่นป่วนอยู่รอบด้าน “ใครกำลังล่าพวกเรา? นครอิ่งสัง หรือสิ่งอื่นใด?”
“อาจไม่ได้มุ่งเป้ามาที่พวกเราโดยเฉพาะ”
หยางเฉิงกวาดตามองโดยรอบ ดวงตาคมกริบ “กับดักนี้อาจมีอยู่ก่อนแล้ว ใช้จัดการสิ่งมีชีวิตทุกชนิดที่เข้ามาในบริเวณนี้
ผู้วางกับดักหรือผู้ควบคุมมัน มีความเป็นไปได้สูงว่าจะอยู่ลึกเข้าไปในหุบเขา
ส่วนสายตาที่แอบจับจ้องเหล่านั้น บางทีอาจเป็น ‘ดวงตา’ ของมัน”
สิ้นเสียงเขา
หมอกอำมหิตสีแดงคล้ำที่เดิมไหลเอื่อยอยู่รอบตัวทุกคน พลันพลุ่งพล่านรุนแรงขึ้น ประหนึ่งโลหิตเดือดพล่าน
ท่ามกลางหมอก หนวดสีแดงคล้ำบิดเบี้ยวนับไม่ถ้วนพุ่งพรวดออกมาอย่างไร้สัญญาณ จากทุกทิศทางหมายจะรัดพันคนทั้งห้าอย่างบ้าคลั่ง
“ระวัง!”
หยางเฉิงตวาด กระบี่จักรพรรดิมนุษย์พลันชักออกจากฝัก
แสงกระบี่พุ่งทะยาน กลายเป็นวงล้อกระบี่หมุนคว้าง ฟาดฟันหนวดหลายเส้นที่พุ่งเข้ามาก่อนจนแหลกสลาย
คนอื่น ๆ ต่างลงมือเช่นกัน
ทว่าหนวดมีจำนวนมากเกินไป พื้นที่ที่คนทั้งห้าเคลื่อนไหวได้จึงถูกบีบให้แคบลงเรื่อย ๆ
“ปล่อยไว้เช่นนี้ไม่ได้แล้ว!”
สวีฝานตะโกน
“บุกเข้าไปเลย!”
หยางเฉิงตัดสินใจในทันที หากตั้งรับอย่างเดียวก็มีแต่จะถูกผลาญกำลังจนตาย มิสู้เสี่ยงบุกฝ่าวิกฤตเพื่อเอาชีวิตรอด
“ตามข้ามาให้ติด!”
แววเหี้ยมเกรียมวาบผ่านดวงตา เขาไม่คิดออมมืออีกต่อไป พลังภัยพิบัติมนุษย์พลุ่งพล่าน กรอกเข้าสู่กระบี่จักรพรรดิมนุษย์ในมืออย่างเกรี้ยวกราด
“ทะลวง!”
กระบี่ฟาดฟันออกไป
หนวดปราณอำมหิตที่บ้าคลั่งพลันแข็งค้างและแตกสลายเป็นแถบตรงบริเวณที่รอยกระบี่กวาดผ่าน
เพียงชั่วพริบตา รอยกระบี่ก็ฉีกกำแพงหนวดที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตาให้เปิดออกเป็นช่องทางชั่วคราว กว้างหลายจั้ง