ท่ามกลางฟ้าถล่มดินทลาย หยางเฉิงลอยตระหง่านอยู่กลางอากาศ อาภรณ์สีเขียวโบกสะบัดทั้งที่ไร้สายลม
เขากวาดตามองสนามรบอย่างสงบนิ่ง ผ่านดวงตาสีเงินของอสูรฟ้า ผ่านดวงตาบ่อแห้งของอสูรปฐพี ก่อนจะหยุดลงบนธรรมกายจักรพรรดิผู้ทรงเกียรติจื่อเซียวที่เซียนจุนเฉียนหยวนแปลงกายเป็น
“ไม่พบกันเสียนาน”
สี่คำแผ่วเบา ทว่าก้องกังวานประหนึ่งระฆังโบราณ ขจัดกลิ่นอายสังหารอันดุร้ายทั่วหมื่นภพ
รูม่านตาของเซียนจุนเฉียนหยวนหดวูบ
ธรรมกายจักรพรรดิผู้ทรงเกียรติจื่อเซียวสั่นสะท้านขึ้นเองโดยไม่อาจห้าม มิใช่เพราะหวาดกลัว หากเป็นเสียงเตือนจากสัญชาตญาณของมหาวิถี
คนตรงหน้าดูธรรมดาสามัญ ทว่าที่ซึ่งเขายืนอยู่คือศูนย์กลางแห่งมรรคา ต้นกำเนิดแห่งกฎเกณฑ์
“หยางเฉิง”
เซียนจุนจิ่วเสวียน ลู่จิ้งซู เอียงแจกันหยกบริสุทธิ์เล็กน้อย วารีแท้เสวียนหมิงควบแน่นตัวแต่ยังไม่ปลดปล่อย แววตาลึกลงไปฉายความฉงนระแวง
ไม้เท้าเถาวัลย์แห้งของมารดาไร้กำเนิดหยุดค้างกลางอากาศ คลื่นอันเงียบงันมลายหายไปอย่างเงียบเชียบ
ดวงตาสีเงินของอสูรฟ้ากลอกไปมา แสงเรืองรองในดวงตาบ่อแห้งของอสูรปฐพีกะพริบวูบ
อสูรทั้งสองต่างสัมผัสได้จากร่างเงานี้ถึงจังหวะบางอย่าง ซึ่งอยู่เหนือกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้
“บรรลุนิพพานสำเร็จ น่ายินดีด้วย”
เสียงของอสูรฟ้าเย็นชา ราวกับฟ้าสูงกำลังพึมพำ “แต่ประตูสวรรค์ควรกลับคืนสู่วิถีสวรรค์ เจ้ายื้อให้อยู่ในโลกมนุษย์ ฝืนลิขิตสวรรค์ ย่อมต้องถูกกำจัด”
อสูรปฐพีกล่าวรับ เสียงดังก้องประหนึ่งชีพจรใต้พิภพสั่นสะเทือน “กุยซวีกลับคืนสู่ต้นกำเนิด หล่อเลี้ยงสรรพชีวิต ร่างมรรคาของเจ้าจะเป็นเสบียงชั้นดี”
สิ้นคำ อสูรทั้งสองก็ลงมือพร้อมกัน
อสูรฟ้ายกมือขึ้น กดนิ้วทั้งห้าลงในอากาศ
รอยแยกบนฟ้าขยายกว้างขึ้นฉับพลัน ปราณใสว่างอันไร้ขอบเขตหลั่งลงมา แปรเป็นอักขระแห่งวิถีสวรรค์นับหมื่นล้านตัว แต่ละตัวแฝงพลังผนึก แยกสลาย และทำลายล้าง ดุจสายฝนโปรยลงใส่หยางเฉิง
อสูรปฐพียื่นกรงเล็บคว้าออกไปจากรอยแยกลึกล้ำ หยิบ “ดินฝังกลบคืนสู่สุสาน” กำมือหนึ่งแล้วโปรยออกไป