ภายในอารามมรรคา บรรยากาศตึงเครียดราวกับพร้อมปะทุ
“เหลวไหลสิ้นดี”
ยังไม่ทันที่หยางเฉิงจะตอบ เผยเต้าควงก็อดรนทนไม่ไหวเสียแล้ว
“ครืน!”
พลังโลหิตทั่วร่างของเขาปะทุขึ้นฉับพลันดุจภูเขาไฟระเบิด
กลิ่นอายร้อนระอุและบ้าคลั่งสายหนึ่งทะยานขึ้นฟ้า ปะทะกับกลิ่นอายเย็นเยียบของเฉินชิงชิงอย่างดุเดือด
เจตจำนงและกลิ่นอายอันแข็งแกร่งทั้งสองสายปะทะหักล้างกันกลางห้วงเวหา เกิดเสียงเสียดสีแหลมบาดหู คลื่นกระเพื่อมในมิติที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าพลันแผ่กระจาย ฉีกชั้นเมฆบนฟ้าจนแหลกเป็นริ้ว
หนวดเคราและเส้นผมของเผยเต้าควงชี้ชัน ดวงตาเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียม “เฉินชิงชิง ไม่ได้พบกันหลายปี เจ้ายังคงวางอำนาจบาตรใหญ่เช่นเดิม ผู้ดูแลอารามจะทำสิ่งใด ไหนเลยจะปล่อยให้เจ้ามาชี้นิ้วสั่ง หากอยากลงมือ ข้าก็จะประมือกับเจ้าเสียหน่อย ดูซิว่าหลายปีมานี้เจ้าพัฒนาขึ้นสักเพียงใด”
แววตาของเฉินชิงชิงเย็นเยียบยิ่งกว่าเดิม “เผยเต้าควง พอหลุดพ้นจากพันธนาการก็กลับไปช่วยคนชั่ว ช่างไร้ทางเยียวยาโดยแท้ ในเมื่อเจ้าดึงดันขวางทาง ข้าก็จะจัดการเจ้าอันธพาลนี่ก่อน”
สิ้นเสียง นางยกมือเรียวงามขึ้นเล็กน้อย ใช้พลังเทพแปรเป็นกระบี่ แล้วชี้ไปทางเผยเต้าควงจากระยะไกล
“นิ้วน้ำแข็งเร้นลับ!”
พลังนิ้วเย็นเยียบโปร่งใสแทบมองไม่เห็นพุ่งทะลวงห้วงอากาศด้วยความเร็วเหนือสายฟ้า ชั่วพริบตา มิติรอบด้านก็ถูกแช่แข็ง ทิ้งรอยน้ำแข็งบางเบาไว้เป็นทาง มุ่งตรงไปยังทะเลสำนึกระหว่างคิ้วของเผยเต้าควง
“แสงหิ่งห้อยริบหรี่ ยังกล้าอวดประกายต่อหน้าจันทราหรือ? แหลกไปซะ!”
เผยเต้าควงไม่หลบไม่เลี่ยง ชกหมัดออกไปอย่างบ้าคลั่ง
หมัดนี้ดุจคลื่นคลั่งกลางทะเลโกรธา แผ่คลื่นพลังหมัดหนักหน่วงออกมาอย่างน่าสะพรึง