เชิงเขาชิงเฟิง
ประตูสำนักสูงตระหง่าน สร้างจากทองคำดำเสวียนสีเขียวคล้ำ แผ่กลิ่นอายทรงอำนาจน่าสะพรึง
หน้าประตูสำนักมีศิษย์ยามแปดคนสวมอาภรณ์ของพันธมิตรชิง แต่ละคนล้วนมีไอปราณดุดัน ทั้งหมดบรรลุขั้นเทพเฮ่าแล้ว
“หยุด! เขตหวงห้ามของพันธมิตรชิง ผู้ไม่เกี่ยวข้องห้ามเข้า”
หัวหน้าผู้คุ้มกันเห็นหยางเฉิงเดินตรงเข้ามา ก็ร้องตวาดเสียงกร้าว
หยางเฉิงราวกับไม่ได้ยิน ยังคงก้าวเดินต่อไป
“รนหาที่ตาย”
ผู้คุ้มกันคนนั้นเดือดดาล ลงมือพร้อมกับอีกสามคนในทันที พลังดาบและปราณกระบี่พุ่งตัดสลับ ฟาดเข้าใส่หยางเฉิง
หยางเฉิงมีสีหน้าเฉยชา ไม่แม้แต่จะปรายตามอง เพียงสะบัดแขนเสื้ออย่างไม่ใส่ใจ
“พรวด! พรวด! พรวด! พรวด!”
ผู้คุ้มกันทั้งสี่ที่ลงมือพลันถูกขุนเขายักษ์ไร้รูปร่างบดขยี้ ระเบิดกลายเป็นหมอกโลหิตสี่กลุ่ม วิญญาณและร่างกายดับสูญในพริบตา
ผู้คุ้มกันที่เหลืออีกสี่คนตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ หันหลังคิดหนี
ร่างของหยางเฉิงวูบไหว เพียงชั่วพริบตาก็มาปรากฏตรงหน้าคนหนึ่ง ยื่นมือบีบคอแล้วยกเขาลอยพ้นพื้น
ส่วนอีกสามคนถูกลมปราณจากปลายนิ้วที่เขาดีดออกเจาะทะลุกลางหว่างคิ้ว สิ้นใจในทันที
“นำทางไปหาประมุขของพวกเจ้า”
หยางเฉิงมองผู้คุ้มกันในมือซึ่งหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว น้ำเสียงไร้อารมณ์
ผู้คุ้มกันตัวสั่นงันงก ฟันกระทบกันกึก ๆ ไหนเลยจะกล้าปฏิเสธแม้แต่คำเดียว เขาชี้ไปยังบันไดหินเขียวที่ทอดจากในประตูสำนักขึ้นสู่ยอดเขาอย่างสั่นเทา
หยางเฉิงโยนเขาลงกับพื้นอย่างไม่ใส่ใจ ราวกับทิ้งขยะ ก่อนก้าวขึ้นบันได
ผู้คุ้มกันคนนั้นคลานตามไปอย่างทุลักทุเล ใบหน้าซีดเผือดประหนึ่งคนตาย
บนยอดเขาชิงเฟิง ระฆังเตือนภัยดังกังวานไม่ขาดสาย
เห็นได้ชัดว่าเหตุการณ์ตรงประตูสำนักทำให้คนทั้งพันธมิตรชิงแตกตื่นแล้ว
ศิษย์พันธมิตรชิงนับไม่ถ้วนกรูกันออกมาจากทุกทิศทาง ชักดาบและกระบี่ออกจากฝัก ล้อมหยางเฉิงบนบันไดไว้ราวกับเผชิญศัตรูร้าย ทว่าไม่มีใครกล้าก้าวออกไปก่อน
ท่าทีสบายอารมณ์ราวเดินเล่นในสวนของหยางเฉิง ขณะสังหารผู้คุ้มกันในพริบตา ทำให้ทุกคนหวาดหวั่นจนไม่กล้าขยับ