“นี่คือรากของเจี้ยนมู่ทะลวงฟ้าหรือ?”
ความคิดหนึ่งพลันผุดวาบขึ้นในห้วงสมองของหยางเฉิง เมื่อนึกถึงร่างแท้ของบรรพจารย์มรรคาต้าถาน ซึ่งก็คือเจี้ยนมู่ทะลวงฟ้า
ราวกับตอบรับความคิดของเขา พลังนานัปการภายในร่างที่เกิดจากมรดกบรรพจารย์มรรคาต้าถานและการฝึกฝนก็ไหลเวียนขึ้นมาเองเล็กน้อย
หึ่ง!
ในชั่วพริบตานั้น รากไม้ยาวนับหมื่นลี้ซึ่งเดิมทีเงียบงันไร้ชีวิต พลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
เจตจำนงแห่งความสอดประสานที่หลับใหลมานานนับร้อยล้านปี แผ่ออกมาจากส่วนลึกของรากไม้
หยางเฉิงยังไม่ทันได้ตอบสนอง รากไม้มหึมาก็ฉีกห้วงมิติขึ้นเอง ก่อนพุ่งเข้าไปในโลกจัตุรัสของเขา
ครืน ๆ ๆ!
ภายในโลกจัตุรัส ฟ้าดินสั่นสะเทือน รากฝอยของเจี้ยนมู่ยาวนับหมื่นลี้หยั่งรากลง ณ ต้นกำเนิดของโลกโดยตรง
ยิ่งไปกว่านั้น หยางเฉิงยังสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า รากของเจี้ยนมู่ทะลวงฟ้านี้ก่อให้เกิดความเชื่อมโยงอันลึกลับยากหยั่งถึงกับมหาวิถีของเขา
ราวกับรากของเจี้ยนมู่ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของรากฐานมหาวิถีของเขาแล้ว
พลังงานมหาศาลไหลย้อนกลับมาสู่หยางเฉิงผ่านสายสัมพันธ์นี้ กลิ่นอายของเขาพุ่งทะยานขึ้นอย่างก้าวกระโดด การบำเพ็ญภายในร่างเพิ่มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง จากเพิ่งเข้าสู่ขั้นห้า ก็ทะลวงขึ้นไปถึงขั้นห้าขั้นสมบูรณ์ในทันที
ขณะเดียวกัน ความเข้าใจในโลกจิตแสงวาบของเขาก็บรรลุผลอย่างราบรื่น ก้าวเข้าสู่ขอบเขตสำเร็จขั้นใหญ่
ความเปลี่ยนแปลงครั้งนี้ทำให้แม้แต่หลี่เต้าอีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยังตะลึงจนตาค้าง
ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาจึงพึมพำว่า “วาสนาลึกล้ำจริง ๆ วาสนาลึกล้ำยิ่งนัก สิ่งนี้มีเหตุและผลผูกพันกับเจ้ามาแต่แรก สมควรเป็นของเจ้าแล้ว”
จากนั้นเขาก็ไม่รบกวนหยางเฉิงอีก หมุนกายจากไป