ทั้งสองมุ่งลึกเข้าไปในซากโบราณสถานตามสัมผัสจากตราประทับในร่างและพลังมรรคาสายโลหิต
ระหว่างทาง พวกเขาถูกเศษเสี้ยวจิตสำนึกจากสนามรบที่ถูกพลังวิปลาสกัดกร่อนและสัตว์ประหลาดกลายพันธุ์หลายระลอกเข้าโจมตี ทว่าก็จัดการได้อย่างง่ายดาย
เมื่อไปถึงส่วนลึกที่สุดของซากโบราณสถาน ภาพตรงหน้าก็พลันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
ที่ราบสีแดงคล้ำผืนหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า
บนที่ราบมีเสาหักพังตั้งตระหง่านอยู่มากมาย
ส่วนใจกลางที่ราบนั้น มีเสาหักต้นหนึ่งสูงหมื่นจั้งตั้งสง่าอยู่
เหนือยอดเสาหัก มีอักขระยันต์ซึ่งแฝงแสงโลหิตสีแดงคล้ำลอยอยู่
ภายในอักขระยันต์นั้นแผ่กลิ่นอายของซูเหยา ซึ่งมีต้นกำเนิดเดียวกับตราประทับในร่างถังซิงอวี๋ ทว่าทรงพลังยิ่งกว่ากันนับพันเท่า
“เป็นพิกัดชักนำจริงด้วย”
ใบหน้าถังซิงอวี๋ซีดเผือด ตราประทับในร่างร้อนระอุประหนึ่งถูกเผา แทบจะพุ่งออกจากร่างไปหาอักขระยันต์นั้น
“หยุด!”
หยางเฉิงเอ่ยเสียงต่ำ ตรามรรคาแห่งความโกลาหลส่องประกายหมุนเวียน
พลังมรรคาใสขุ่นสายหนึ่งปกคลุมถังซิงอวี๋ สยบความปั่นป่วนของตราประทับในร่างนางไว้ได้ชั่วคราว
ทว่าอักขระยันต์เหนือยอดเสาหักราวกับถูกยั่วโทสะ แสงโลหิตพลันสว่างวาบ
เสาหักทั้งต้นสั่นสะเทือนครืน
อักขระยันต์บนผิวเสาส่องสว่างขึ้นทีละตัว เจตจำนงอันน่าสะพรึงกลัวซึ่งเปี่ยมด้วยกลิ่นคาวเลือด ความเจ็บปวด และความเป็นมารดา ตื่นขึ้นจากอักขระยันต์ ก่อนจะย่างกรายลงมายังที่แห่งนี้
“ข้าจะหวนคืน...”
เสียงกระซิบเย็นชาและยิ่งใหญ่ แฝงความเจ็บปวดดังก้องไปทั่วซากโบราณสถาน
แสงโลหิตจากอักขระยันต์รวมตัวกันเหนือเสาหัก กลายเป็นเงามารดาประหลาดร่างสูงราวร้อยจั้ง ใบหน้าเหมือนเศษเสี้ยววิญญาณของซูเหยาในร่างถังซิงอวี๋ทุกประการ ทว่าดูคลุ้มคลั่งและเคียดแค้นยิ่งกว่า
ดวงตาของเงาร่างแดงก่ำ จ้องถังซิงอวี๋เขม็ง เต็มไปด้วยความโลภและความปรารถนา
“ใช้วิญญาณของเจ้าเติมเต็มส่วนที่ขาด ใช้ร่างของเจ้าเปิดประตูมิติแห่งนี้”
“ข้า ซูเหยา จะกลับมาสู่โลกนี้อีกครั้ง!”
มือมหึมานับพันของเงามารดาประหลาดขยับพร้อมกัน กลายเป็นเงาโลหิตปกคลุมฟ้า พุ่งพันรัดถังซิงอวี๋
โลหิตสกปรกหยดลงจากมือเหล่านั้น แผ่พลังมรรคาอันน่าสะพรึงกลัว