ประมุขสำนักออกหน้าประนีประนอมด้วยตนเอง ต่อให้เป็นราชสำนักศักดิ์สิทธิ์ก็ต้องไตร่ตรองถึงน้ำใจนี้ให้ดี
ยิ่งไปกว่านั้น หยางเฉิงเพิ่งแสดงศักยภาพอันโดดเด่นออกมา
ราชสำนักศักดิ์สิทธิ์คิดจะชักชวนเขา แล้ววังเต๋าตงหัวจะไม่คิดผูกมิตรและดึงตัวเขาไว้ได้อย่างไร?
สีหน้าของธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งสระศักดิ์สิทธิ์ไม่แสดงอารมณ์ใด
นางย่อมเข้าใจเจตนาของเต้าจวินอวี้ฮวา
และรู้ดีว่าวันนี้คงเป็นไปไม่ได้แล้วที่จะพาหยางเฉิงไปเดี๋ยวนี้
ลงมือบังคับหรือ? ไม่ต้องพูดถึงว่าพลังของหยางเฉิงลึกล้ำจนยากหยั่งถึง เพียงวังเต๋าตงหัวประกาศชัดว่าจะคุ้มครองเขา ก็ทำให้เรื่องราวซับซ้อนยิ่งขึ้นแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น พระบัญชาของจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์คือ “เรียกเข้าเฝ้า” มิใช่ “จับกุม” หากถึงขั้นเปิดศึกกันจริง ย่อมทำลายบารมีของราชสำนักศักดิ์สิทธิ์ อีกทั้งนางเองก็ไม่ปรารถนาให้เป็นเช่นนั้น
หลังความเงียบงันผ่านไปครู่หนึ่ง ธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งสระศักดิ์สิทธิ์กล่าวว่า “ในเมื่อเต้าจวินอวี้ฮวาเอ่ยปากขอร้องด้วยตนเอง อีกทั้งเจ้าเมืองหยางก็มีเหตุจำเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นก็ช่างเถิด”
นางหันมองหยางเฉิงอีกครั้ง “ความตั้งใจของเจ้าเมืองหยาง ข้าเข้าใจแล้ว
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าจะกราบทูลฝ่าบาทและพระนางตามความจริง
หวังว่าเจ้าเมืองจะสะสางธุระทางโลกให้เสร็จโดยเร็ว อย่าให้ฝ่าบาทและพระนางต้องผิดหวัง
ประตูราชสำนักศักดิ์สิทธิ์เปิดต้อนรับเจ้าเมืองเสมอ”
กล่าวจบ นางก็ไม่เอ่ยสิ่งใดอีก เพียงผงกศีรษะให้เต้าจวินอวี้ฮวาเล็กน้อย ก่อนหันหลังเหยียบขึ้นไปบนแสงอรุณเจ็ดสี
แสงอรุณม้วนย้อนกลับ พาร่างของนางและเหล่าสาวใช้ทะยานขึ้นสู่ทะเลเมฆบนฟ้า ก่อนหายลับไปในพริบตา
อำนาจสวรรค์อันยิ่งใหญ่ก็สลายไปพร้อมกัน
เมื่อกลิ่นอายของทูตราชสำนักศักดิ์สิทธิ์หายไปจนหมด แรงกดดันชวนหายใจไม่ออกบนยอดเขาถามมรรคาจึงค่อย ๆ คลายลง
ผู้คนมากมายเพิ่งรู้ตัวว่าแผ่นหลังของตนชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็น