5~K҂^คัมภีร์มรรคาเล่มนี้ราวกับสร้างขึ้นเพื่อพิภพหงเหมิ่งโดยเฉพาะ
ไม่ให้ความสำคัญกับพรสวรรค์ แต่ให้ความสำคัญกับจิตใจ
นั่นหมายความว่า สรรพชีวิตนับร้อยล้านในพิภพหงเหมิ่ง
ไม่ว่าจะเป็นผู้บำเพ็ญหรือปุถุชน ชายหญิง เด็กหรือคนชรา
ขอเพียงจิตใจบริสุทธิ์มั่นคง มีปณิธานแน่วแน่ และเต็มใจปกป้องอารยธรรมนี้ ล้วนบำเพ็ญได้ ล้วนบรรลุมรรคาได้
นี่คือมรรคาแห่ง “ทุกคนล้วนเป็นมังกร” อย่างแท้จริง
“ประมุขอารามมีคุณธรรมสูงส่ง”
“เมื่อมีคัมภีร์นี้อยู่ ยังจะต้องกังวลว่าจะต้านแดนเซียนไม่ได้อีกหรือ”
“ส่งต่อเปลวเพลิง อารยธรรมไม่มีวันดับสูญ!”
ทุกคนตื่นเต้นจนยากระงับ ต่างพากันคุกเข่าคารวะ
หยางเฉิงยกมือขึ้นประคองผู้คนจากระยะไกล สายตาทอดมองออกไปนอกตำหนัก ประหนึ่งมองเห็นรอยแยกเสริมฟ้า และแดนเซียนที่อยู่เบื้องหลังรอยแยกนั้น
“เรื่องถ่ายทอดมรรคาให้พวกเจ้ารับผิดชอบ ข้าต้องเก็บตัวสักระยะเพื่อทำให้การบำเพ็ญมั่นคง และอนุมานวิชากระบี่ขึ้นมาสักวิชาหนึ่ง”
น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ทว่ากลับทำให้ทุกคนใจสะท้าน
แม้ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ขอบเขตของประมุขอาราม แต่เมื่อประมุขอารามให้ความสำคัญถึงเพียงนี้ วิชากระบี่นั้นย่อมมิใช่วิชาสามัญแน่
“น้อมรับบัญชาประมุขอาราม!”
ทุกคนขานรับพร้อมเพรียง
หยางเฉิงพยักหน้า ไม่กล่าวสิ่งใดอีก ร่างค่อย ๆ เลือนหายไป ก่อนเข้าสู่การปิดด่านอีกครั้ง
เขาจะอาศัยพลังบำเพ็ญขั้นกึ่งต้าหลัว ความเข้าใจจากมรดกเต้าจู่ และมหาวิถีอันเป็นนิรันดร์ในโลกมนุษย์ อนุมานวิชากระบี่สูงสุดซึ่งสามารถกำหนดฟ้าดินแห่งพิภพหงเหมิ่ง
ในเวลาเดียวกันนั้นเอง
แดนเซียน สำนักหลัวฝู
ร่างจริงของเสวียนเจินลืมตาขึ้น
ใบหน้าซีดขาว ลมหายใจอ่อนระโหย บาดแผลกระบี่บนอกเลือนรางปรากฏให้เห็นเป็นระยะ นั่นคือบาดแผลจาก “เปลวเพลิงสืบทอดไม่ดับสูญ” ของหยางเฉิง
แม้จะบาดเจ็บเพียงจิตดั้งเดิม แต่เจตจำนงกระบี่ซึ่งแฝง “โลกมนุษย์” เอาไว้กลับอาศัยสายสัมพันธ์กับจิตดั้งเดิม ลุกลามไปทำลายรากฐานมรรคาของร่างจริงเขา