“สังหารตัวตนเช่นนี้ไม่ยากนัก”
หยางเฉิงส่ายหน้า
อสรพิษมังกรกัดกร่อนกระดูกได้ตกอยู่ในสภาวะพังทลายจากภายใน เหลือเพียงแก่นแท้พิสดารอันบิดเบี้ยวของมันที่ยังค้ำจุน “การดำรงอยู่” เอาไว้
แม้ทำลายมันด้วยพลังทางกายภาพเพียงอย่างเดียว ก็ไม่อาจลบมันให้สิ้นซากได้
หากปล่อยเวลาให้ผ่านไป มันย่อมรวมตัวขึ้นใหม่จากพลังด้านลบในทะเลขม
แต่หยางเฉิงไม่จำเป็นต้องลบมันให้สิ้นซาก
เขายกมือคว้ากลางอากาศ เงาฉายโลกยมโลกกางออกอีกครั้ง กลืนอสรพิษมังกรกัดกร่อนกระดูกที่ยังฉีกทึ้งตัวเองเข้าไปจนหมด
ร่างมหึมาของมันหายลับไปในวังวนมืดมิด กลายเป็นเพื่อนร่วมทางกับเศษเสี้ยวของทานเยี่ยน
[เอาชนะตัวตนครึ่งก้าวพิบัติ “อสรพิษมังกรกัดกร่อนกระดูก” ความคืบหน้า: 21/81]
หยางเฉิงเดินทางต่อ
การเดินทางนับจากนั้นกลายเป็น “การล่า” ในความหมายหนึ่ง
เขาพบตัวตนครึ่งก้าวพิบัติหลากหลายรูปแบบ
บางตนคือ “ปีศาจหญิงร่ำไห้” ที่เกิดจากการรวมตัวของวิญญาณอาฆาตนับไม่ถ้วน เสียงกรีดร้องของมันฉีกทำลายจิตวิญญาณได้โดยตรง
หยางเฉิงใช้แสงประทีปเรือนหมื่นแห่งของ “วิถีมนุษย์” คุ้มครองจิตใจ จากนั้นใช้เงาจำแลงของ “ภัยพิบัติมนุษย์” กัดกร่อนแก่นความอาฆาตของมันย้อนกลับ จนมันพังทลายจากภายใน
บางตนคือ “รูปสลักมารแห่งนิรันดร์มืด” ผู้กลืนกินแสงสว่าง
หยางเฉิงถ่ายทอด “ความมีชีวิตชีวา” เสี้ยวหนึ่งของ “ภัยพิบัติมนุษย์” เข้าไปในปราณกระบี่แห่งวิถีมนุษย์ คาดไม่ถึงว่าจะสามารถ “เจาะ” ช่องโหว่ชั่วคราวในกฎเกณฑ์การกลืนกินของมันได้
จากนั้นเขาก็โจมตีแก่นกลางของมันจนแตกสลายในคราเดียว
ยังมี “สปอร์ฝันร้าย” ที่สามารถเกาะปรสิตและควบคุมสิ่งมีชีวิตอื่นในทะเลขมได้
หยางเฉิงใช้ญาณร่วมกับความไวต่อคลื่นพลังด้านลบของ “ภัยพิบัติมนุษย์” บีบให้มันเผยตัวจากที่ซ่อน แล้วเอาชนะได้อย่างง่ายดาย