“นายท่าน”
หลินซูร้องเสียงหลง หมายจะพุ่งเข้าไปหา
“ถอยไป”
หยางเฉิงเอ่ย น้ำเสียงสงบนิ่ง
เขาหลับตา โคจรคัมภีร์มรรคาแห่งความโกลาหล
พลังชัดขุ่นภายในกายระเบิดออกดังกึกก้อง แปรเปลี่ยนรอบกายเป็นชั้นฟ้าชัดใส 36 ชั้น และปฐพีขุ่นมัว 72 ชั้น
ฟ้าชัดใสและปฐพีขุ่นมัวหมุนเวียนบดขยี้หนวดสัมผัสแห่งกาลเวลาจนสิ้น
ภายในจวนจื่อ ผลมรรคาแห่งความโกลาหลปรากฏขึ้น แสงเจิดจ้าจากผลมรรคาโปรยปราย ชำระล้างคำสาปแห่งความเคียดแค้นทีละสาย
หยางเฉิงลืมตา ประกายแดงฉานในดวงตาสลายหาย กลับคืนสู่ความกระจ่างใสอีกครั้ง
“มีเพียงกลอุบายเท่านี้หรือ?”
เขาพึมพำ ก่อนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวอย่างฉับพลัน
เมื่อก้าวนี้ออกไป ร่างกายของเขาก็หลอมรวมกับห้วงมิติ
ร่างของเขาเลือนรางลง ก่อนผสานเข้ากับฟ้าดิน
ชั่วพริบตาถัดมา ฟ้าดินทั้งผืนล้วนกลายเป็นเปลือกร่างของเขา
ฟ้าคือหยางเฉิง ปฐพีคือหยางเฉิง ห้วงมิติคือหยางเฉิง หมื่นวิถีคือหยางเฉิง
“แปรมรรคาเป็นฟ้าดิน!”
อสูรแห่งกาลเวลาหลุดเสียงอุทาน
นี่คือเค้าลางของขอบเขตสูงสุดเหนือขั้นความปั่นป่วนปฐมกาล
กายผสานกับมรรคา ฟ้าดินเป็นร่าง หมื่นวิถีเป็นการใช้งาน
แม้แต่สิ่งดำรงอยู่ในระดับแนวคิด เมื่ออยู่ต่อหน้าขอบเขตนี้ก็ไม่ต่างจากทารกที่เผชิญหน้ายักษ์ใหญ่
เสียงของหยางเฉิงดังขึ้นจากทั่วทุกแห่งในฟ้าดิน ซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ ประหนึ่งเสียงสวรรค์แห่งมหาวิถี
“พวกเจ้าใช้แนวคิดเป็นรากฐาน เช่นนั้นข้าก็จะทำลายพวกเจ้าด้วยแนวคิด”
“อสูรฟ้า เจ้ากุมกฎแห่งวิถีสวรรค์ ข้าขอถามเจ้า: ฟ้าคือสิ่งใด?”
สิ้นเสียง พลังชัดว่างรอบกายอสูรฟ้าก็ปั่นป่วนขึ้นฉับพลัน ดวงตาสีเงินขาวเผยความสับสนออกมา
การดำรงอยู่ของมันถูกตั้งคำถามถึงรากฐาน แนวคิดสั่นคลอน เงาร่างเลือนหายไปสามส่วน
“อสูรปฐพี เจ้าควบคุมวัฏจักรแห่งกุยซวี ข้าขอถามเจ้า: ปฐพีคืนสู่ที่ใด?”
ดวงตาดุจบ่อน้ำแห้งของอสูรปฐพีสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง กระแสขุ่นมัวอันเงียบงันไหลย้อนกลับ ร่างบิดเบี้ยวแทบจะแตกสลาย
“วิญญาณต้นกำเนิดแห่งความโกลาหล เจ้าก่อกำเนิดอิทธิฤทธิ์หมื่นวิถี ข้าขอถามเจ้า: มรรคาอยู่แห่งใด?”