จวนตระกูลหง โถงใหญ่
เปลวเทียนไหวระริก เงาร่างทั้งสี่ทอดลงบนกระดาษหน้าต่าง
คุณชายอู๋เชวียนั่งอยู่ทางซ้ายของที่นั่งประธาน มือถือถ้วยชาซึ่งมีไอร้อนลอยกรุ่น
สายตาของเขาหยุดอยู่บนร่างหลิ่วหว่านเอ๋อร์ ไล่จากคิ้วตางดงาม เอวบางอ้อนแอ้น ไปจนถึงพลังวิญญาณบริสุทธิ์ที่แผ่หมุนเวียนรอบกายอย่างเลือนราง แววชื่นชมในดวงตาไม่ปิดบังแม้แต่น้อย
“สมกับเป็นกายาวิญญาณเสวียน มีชื่อเสียงมิใช่คำกล่าวเกินจริง”
เขาชื่นชมในใจ ทว่ายังคงมีรอยยิ้มอ่อนโยนประดับใบหน้า
หงเสวียนนั่งอยู่ตรงที่นั่งประธานกลางโถง เมื่อเห็นท่าทีของคุณชายอู๋เชวียน ในใจก็หนักอึ้งเล็กน้อย แต่ยังคงเอ่ยขึ้นว่า “คุณชายอู๋เชวีย เฉินหยางเป็นผู้มีพระคุณของตระกูลหง ครั้งนี้เขาฝากให้ข้าเชิญคุณชายมาพบ หวังว่าคุณชายจะเห็นแก่หน้าคนแก่เช่นข้า พูดจากันดี ๆ”
คำพูดนี้ตรงไปตรงมาอย่างยิ่ง
คำว่า “ผู้มีพระคุณ” ยิ่งแสดงจุดยืนชัดเจน
ถ้วยชาในมือคุณชายอู๋เชวียชะงักเล็กน้อย เขาเงยหน้ามองหงเสวียน แววประหลาดใจวาบผ่านดวงตา
หงเสวียนเป็นผู้อาวุโสรับเชิญแห่งพันธมิตรกระบี่กุหลาบ แม้ไม่มีอำนาจจริง แต่มีอาวุโสและเส้นสายกว้างขวาง ต่อให้สามผู้ทรงกระบี่พบเขาก็ยังต้องให้เกียรติอยู่บ้าง
บัดนี้กลับยอมพูดถึงขั้นนี้เพื่อเฉินหยางคนนี้เชียวหรือ?
เฉินหยางผู้นี้มีที่มาอย่างไรกันแน่?
“ผู้อาวุโสหงกล่าวเกินไปแล้ว”
คุณชายอู๋เชวียวางถ้วยชาลง รอยยิ้มไม่เปลี่ยนแปลง
“ในเมื่อเป็นผู้มีพระคุณของผู้อาวุโสหง ก็ย่อมเป็นสหายของข้าอู๋เชวีย”
เขาเปลี่ยนประเด็น หันไปมองหยางเฉิง “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ คุณชายเฉิน ข้าจะพูดตรง ๆ ข้ามีใจชื่นชมแม่นางหลิ่วหว่านเอ๋อร์จริง ๆ ไม่ทราบว่าคุณชายเฉินคิดเห็นเช่นไร?”