“ต้านไว้ได้แล้ว ต้านไว้ได้อย่างสมบูรณ์!”
จู้หรงสัมผัสอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดรอยยิ้มสดใสที่เผยออกมาบนใบหน้าก็คล้ายยกภูเขาออกจากอก
ร่างกายที่เกร็งแน่นพลันผ่อนคลายลงด้วย
“ดี ดีจริง ๆ ตำหนักโบราณสองเคราะห์ หยางเต๋าโย่ว คราวนี้นับว่าพบทางรอดในยามสิ้นหวังแล้ว!”
แววตาที่เขามองหยางเฉิงเจือความเลื่อมใสจากใจและความยินดีอยู่หลายส่วน
หยางเฉิงเองก็ถอนหายใจโล่งอก ในใจกระจ่างขึ้นมาก
เช่นนี้แล้ว พวกเขาก็มีหลักประกันมากพอที่จะยืนหยัดปักหลักในระยะยาว
“ตำหนักโบราณมั่นคง ชีวิตพวกเราย่อมปลอดภัย แต่สายฝนดำยังคงตกไม่ขาดสาย การกินทุนเดิมไปวัน ๆ หาใช่แผนการที่ดีไม่”
หยางเฉิงทอดสายตามองม่านฝนด้านนอกตำหนักที่ดูราวกับจะทำลายล้างทุกสิ่ง
เมืองศิลาดำ
เถี่ยเหยียนถงกับผู้ใต้บังคับบัญชาหลายคนอยู่ในตำหนักใหญ่แห่งหนึ่ง
เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งการทำลายล้างที่เพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็วระหว่างฟ้าดิน ใบหน้าเย็นชาของเถี่ยเหยียนก็เผยความเคร่งขรึมออกมาบ้าง
“ฝนดำช่างน่ากลัวยิ่งนัก”
ผู้ช่วยที่อยู่ข้างกายเอ่ยเสียงต่ำ น้ำเสียงแฝงความยำเกรง “ฝนดำคราวนี้รุนแรงกว่าที่คาดไว้มาก”
เถี่ยเหยียนพยักหน้า พลันนึกถึงทวีปหมอกมัวขึ้นมา จึงหัวเราะเยาะว่า “ฐานที่มั่นเล็ก ๆ ที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำแห่งนั้น คงมลายหายไปในเคราะห์ครั้งนี้แล้ว น่าเสียดายต้นกำเนิดต้นใหม่ต้นนั้นจริง ๆ”
ในความคิดของเขา หมอกที่มีขนาดเพียงเท่านั้นย่อมไม่ต่างจากโคมกระดาษเมื่อเผชิญฝนดำระดับนั้น แค่ลมพัดวูบเดียวก็ดับมอด
เจ้าผู้ครองฐานที่มั่นตัวน้อยผู้หยิ่งผยอง ปฏิเสธ “ความหวังดี” ของเขา ทั้งยังมีแนวป้องกันอันน่าสงสารนั่น คงได้กลายเป็นเพียงฝุ่นผงส่วนหนึ่งในทะเลขมเป็นแน่
“รนหาที่ตายเองแท้ ๆ”
ผู้ช่วยกล่าวคล้อยตาม ไม่ได้ใส่ใจเช่นกัน