【ฝากสมองไว้ที่นี่】
ศักราชเจี้ยนหยวนปีที่ยี่สิบแห่งต้าโจว
กลางฤดูหนาว
หิมะบนถนนเทียนเหมินหนาถึงหัวเข่า หลังคากระเบื้องเคลือบของตำหนักสองฟากถนนถูกหิมะปกคลุมราวกับสวมมงกุฎหิมะ
ตำหนักจิ่งหัว
อ่อนเปลี้ย
มึนงง
หยางเฉิงรู้สึกเพียงว่าหน้าอกถูกบีบรัดจนหายใจไม่ออก ร่างกายไร้เรี่ยวแรง
ความรู้สึกนี้ ปลุกความทรงจำที่ห่างหายไปนานของเขาให้ตื่นขึ้น
ยังจำได้ตอนอายุหนึ่งขวบถูกใครบางคนวางยาพิษ ก็รู้สึกยากลำบากเช่นนี้
“เฉิงเอ๋อร์อยู่ดี ๆ ไฉนจู่ ๆ จึงถูกพิษ?”
น้ำเสียงดุจไข่มุกกระทบจานหยกดังขึ้นพร้อมกับความสั่นระริก
แม้เสียงจะเจือโทสะ แต่ก็ยังไพเราะน่าฟัง
เกิดอะไรขึ้น?
เสียงนี้ ทำไมถึงคล้ายกับพระสุรเสียงของเสด็จแม่เหลือเกิน
หยางเฉิงคิดเลื่อนลอย พลางอดไม่ได้ที่จะลืมตาขึ้น
ทันทีที่ลืมตา หยางเฉิงก็ชะงักงันไปในทันใด
สิ่งที่เข้าสู่สายตา คือใบหน้าซึ่งทำให้จิตวิญญาณของเขาสั่นไหว
แก้มพริ้งดั่งลูกท้อ ริมฝีปากแดง ฟันขาว
ใบหน้างดงามจนแฝงเสน่ห์เย้ายวนเช่นนี้ กลับเพราะความงามภายในของผู้เป็นเจ้าของมัน จึงดูสง่างามและองอาจ
เสด็จแม่!
หัวใจของหยางเฉิงรู้สึกราวกับถูกบีบรั้งอย่างแรง ตื่นเต้นจนแทบหายใจไม่ออก
แต่เสด็จแม่ ถูกกักขังไว้ในตำหนักเย็นอย่างชัดเจนจากกันสองร้อยปี
ในตอนแรกเขาคิดว่านี่คือภาพหลอน
แต่ความเจ็บปวดในร่าง และทุกสิ่งรอบตัวที่สมจริงอย่างยิ่ง ต่างบอกเขาว่า นี่ไม่ใช่ภาพหลอน
ในตอนนี้เขายังเป็นทารกน้อยอายุหนึ่งขวบ กำลังถูกเสด็จแม่อุ้มไว้ในอ้อมกอด
“ข้ากลับมาเกิดใหม่แล้ว?”
หยางเฉิงรู้สึกเหลือเชื่อ
เขาคือผู้ข้ามภพ
หลังข้ามภพก็ได้เป็นองค์รัชทายาทแห่งราชวงศ์ต้าโจว
พระบิดาคือจักรพรรดิเฉียนหยวน จักรพรรดิรุ่นที่สามแห่งราชวงศ์ต้าโจว
พระมารดาหยุนหลีเยว่มาจากตระกูลขุนนางใหญ่ตระกูลหยุน เป็นฮองเฮาแห่งราชสำนัก
หลังจากเกิด เขาค่อย ๆ ฟื้นความทรงจำจากชาติก่อน แสดงออกซึ่งปัญญาอันไม่ธรรมดา
ดังนั้นเมื่ออายุครบสิบเดือน เขาก็ได้รับการสถาปนาเป็นรัชทายาท มีรัศมีเจิดจรัสทาบทับอยู่บนตัว
ในฐานะรัชทายาท เขาย่อมเป็นหนามยอกอกสำหรับผู้คนมากมาย
เมื่ออายุหนึ่งขวบเขาถูกใครบางคนวางยาพิษทำร้าย
แม้จะถูกหมอหลวงช่วยชีวิตไว้ได้ แต่จากนั้นก็ทิ้งภัยซ่อนเร้นไว้ รากฐานยุทธ์ถูกทำลาย
ไม่นานหลังจากนั้นเขาก็เข้ารับการตรวจรากฐานจากราชตระกูล
เสด็จพ่อและเสด็จแม่ล้วนเป็นอัจฉริยะแห่งยุทธ์ แต่เขาผู้เป็นบุตรกลับถูกตรวจพบว่าเป็นร่างยุทธ์ไร้ค่า ไม่เหมาะแก่การฝึกยุทธ์
ในเวลาเดียวกันนั้น
หยางซิ่ว องค์ชายหกที่อายุเท่าเขา ถูกตรวจพบว่าเป็น “ร่างกระบี่ศักดิ์สิทธิ์แห่งฟ้า”
ชะตากรรมของเขาพลิกผันนับแต่นั้น
เขายิ่งทำให้จักรพรรดิเฉียนหยวนผิดหวังมากขึ้นเรื่อย ๆ ขณะที่หยางซิ่วกลับได้รับความโปรดปรานมากขึ้นทุกที
เมื่ออายุสิบห้าปี หยางซิ่วแย่งตำแหน่งรัชทายาทของเขาไป
ถึงเพียงนั้นหยางซิ่วก็ยังไม่ปล่อยเขาไป วางแผนให้จักรพรรดิเฉียนหยวนลดเขาลงเป็นสามัญชน ขับออกจากวังหลวง
แต่เขาก็ยังไม่ยอมสิ้นทิ้ง
เพื่อต่อสู้กับโชคชะตา เขาเข้าสู่ถ้ำมารมรณะ รับการทรมานจากพายุทมิฬแห่งความตาย สุดท้ายก็ฝึกสำเร็จ “ร่างมารอสูร”
ร้อยปีต่อมา เขากลายเป็น “ราชามารอสูร” ผู้มีชื่อเสียงกระฉ่อน
ด้วยสิ่งนี้จึงได้สัมผัสกับผืนฟ้าอันกว้างใหญ่ยิ่งกว่า ประลองกับอัจฉริยะแห่งสากลโลก
แต่ผลกลับพบว่า เมื่อเทียบกับอัจฉริยะทั้งหลาย ตัวเขาเป็นเพียงระดับกลางถึงล่างเท่านั้น
ไม่เพียงสู้หยางซิ่วไม่ได้ ยังมีอัจฉริยะอีกมากมายที่สามารถกดขี่เขาได้
เมื่ออายุห้าร้อยปี
ณ ลานประชันอัจฉริยะ เขาถูกศิษย์ติดตามของหยางซิ่วเอาชนะต่อหน้าสาธารณชน และร่วงหล่นลงไปในถ้ำมารมรณะอีกครั้งจนสลบไสล
เมื่อตื่นขึ้นมา เขาก็กลับสู่ยุคทารก
คิดถึงสิ่งเหล่านี้ แม้หยางเฉิงจะมีชีวิตอีกครั้ง จิตใจก็ยังหนักอึ้ง
“คนที่วางยาพิษข้า ไม่เพียงหลังจากนั้นเสด็จแม่จะสืบหาไม่พบ แม้ในชาติก่อนข้าสืบมาเกือบห้าร้อยปีก็ยังหาไม่เจอ”
หยางเฉิงแอบกำหมัดเล็ก ๆ อ้วนตุ๊บแน่น “สืบพบเพียงว่าพิษนี้คือ ‘น้ำเทพสิ้นสูญ’ ในตำนาน
ผู้ใดถูกพิษของน้ำเทพสิ้นสูญ ต่อให้เป็นอัจฉริยะก็จะกลายเป็นคนไร้ค่า ฝึกฝนไม่ได้”
โชคดีที่
เขากลับมาเกิดใหม่ มีโอกาสเปลี่ยนแปลงบางสิ่ง
โชคร้ายที่
เขากลับมาเกิดหลังจากถูกวางยาพิษ หากไม่มีเหตุผิดคาด ไม่นานหลังจากนี้ก็ยังจะถูกตรวจพบว่าเป็นร่างไร้ค่า
“ข้าจะพลิกชะตาได้อย่างไร หรือว่ายังต้องไปถ้ำมารมรณะ?”
คิดถึงสถานที่นั้น ในตาของหยางเฉิงก็อดที่จะเผยแววทุกข์ทรมานออกมาไม่ได้
นั่นคือความทรงจำที่น่ากลัวที่สุด เจ็บปวดที่สุดของเขาอย่างไม่ต้องสงสัย
กำลังคิดอยู่ จู่ ๆ ตรงหน้าก็พร่ามัว
ในความว่างเปล่าเบื้องหน้า กลับปรากฏแผงหน้าปัดโปร่งแสงขึ้นมาชุดหนึ่ง
นี่คือ?
หยางเฉิงจิตใจเคลื่อนไหว จ้องมองแผงหน้าปัดนั้นแน่นิ่ง
เห็นเพียงบนแผงหน้าปัดนั้น มีข้อความเป็นแถว ๆ ลอยขึ้นมาช้า ๆ
【เจ้า อายุห้าร้อยปี ไร้ทั้งภรรยาและบุตร มีชื่อเสียงฉาวโฉ่ ยังถูกหยางซิ่วศัตรูคู่อาฆาตดูหมิ่นและเหยียดหยามต่อหน้าคน ชีวิตเจ้านับว่าล้มเหลวสิ้นเชิง อัปลักษณ์อนาถยิ่งนัก แต่จิตใจของเจ้ายังไม่ถูกบดขยี้ บนเส้นทางยุทธ์ยังมีจิตใจที่ไม่ย่อท้อ จึงทำการเปิดใช้งาน ระบบความสำเร็จบั้นปลาย】
【โฮสต์ หยางเฉิง เจ้าที่ยังดิ้นรนเอาชีวิตรอด ไม่รู้ว่ายังมีจิตใจต่อสู้ดิ้นรนทวนกระแสอยู่หรือไม่?】
【ภารกิจพลิกชะตาเริ่มแล้ว】
【ความรักอันทุกข์ระทมของมารดาทั่วใต้หล้า พระมารดาหยุนหลีเยว่ของเจ้า เมื่อทราบถึงเคราะห์กรรมของเจ้าแล้วก็โศกเศร้าเป็นที่สุด จิตใจเหือดแห้ง กำลังจะตาย】
【โปรดใช้ทุกวิถีทางเพื่อกลับไปยังวังหลวง ไปตามหาพระมารดาของเจ้าที่ตำหนักเย็น และช่วยชีวิตนางไว้】
【หมายเหตุ: เนื่องจากภารกิจยากลำบากยิ่ง จึงผ่อนผันให้โฮสต์เป็นกรณีพิเศษด้วยกำหนดเวลาหนึ่งปี หากภารกิจล้มเหลว ระบบจะยกเลิกการผูกมัดกับโฮสต์】
【รางวัลภารกิจ: โอสถซ่อมฟ้าผสานปฐม】
“???”
หยางเฉิงทำหน้าฉงนไปหมด
ระบบความสำเร็จบั้นปลาย?
หยางเฉิงมองดูแขนขาเล็ก ๆ ของตน อยู่ ๆ ก็นึกปัญหาเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้
“ระบบ เจ้าแน่ใจหรือว่าตอนนี้ข้าอายุห้าร้อยปี?”
หยางเฉิงคิดในใจ
【โปรดอย่าถามปัญหาไร้สาระเช่นนี้ ตอนนี้เป็นศักราชต้าโจวปีที่ 2501 โฮสต์เพิ่งอายุครบห้าร้อยปี ขั้นยุทธ์อริยะ ทุกอย่างแม่นยำไม่ผิดพลาด】
สีหน้าหยางเฉิงประหลาด ก็แน่ใจขึ้นมาโดยสมบูรณ์แล้ว
ระบบของเขา เหมือนจะมาตื่นก่อนเวลา
ส่วนที่ว่าภารกิจยากลำบากมาก ผ่อนผันกำหนดเวลาหนึ่งปีให้?
หยางเฉิงอดไม่ได้ที่จะมองไปเบื้องหน้า
แสงอรุณส่องผ่านหน้าต่าง ตกกระทบลงบนร่างของสตรี
นางสวมชุดคลุมหงส์สีทองอร่าม หน้าตาละเอียดงดงาม ผิวดุจน้ำนมโค
ในชาติก่อน หยางเฉิงตอนอายุสามร้อยปี เคยมองเห็นนางมาแต่ไกล
ปกติผู้คนที่มีระดับพลังของนาง ต่อให้อายุมากเท่าไรก็ยังดูสาว
แต่นางกลับมีผมขมับขาวโพลน ผิวเหี่ยวย่นเหมือนเปลือกสน
ส่วนตอนนี้นาง แม้จะเป็นมารดาแล้ว แต่ผิวยังคงเปล่งปลั่งเหมือนผิวสาวน้อย
หยางเฉิงอดไม่ได้ที่น้ำตาจะรื้นดวงตา ในใจพลุ่งพล่านด้วยความตื้นตันอย่างแรงกล้า
ในยามนี้สำหรับเขา ความยินดีที่ได้เกิดใหม่ กระทั่งการได้รับระบบ ก็ยังเทียบไม่ได้กับความยินดีที่ได้เห็นเสด็จแม่ยังอ่อนวัยเยี่ยงนี้
“เฉิงเอ๋อร์อย่าร้อง”
หยุนหลีเยว่เห็นเบ้าตาหยางเฉิงแดงก่ำ ก็รีบใช้มือลูบหลังของเขาเบา ๆ ด้วยความปวดใจกล่าวว่า “ท่านแม่รู้ว่าเจ้าทรมานมาก แต่นี่คงอยู่ไม่นาน พวกหมอหลวงในวังจะต้องรักษาเจ้าให้หายเร็ว ๆ นี้แน่”
เห็นได้ชัดว่านางเข้าใจผิดว่าหยางเฉิงร้องไห้เพราะความทรมาน
หยางเฉิงแอบถอนหายใจ รู้ว่าหมอหลวงไม่มีทางแก้พิษของเขาได้
แต่ในชาตินี้ สถานการณ์ต่างจากชาติก่อนแล้ว
ในแววตาที่ทอดต่ำของเขา มีประกายที่ไม่ใช่ของทารกเด็กแวบผ่านไปแล้วหายไป
ในตอนนี้ เขาเริ่มคิดคำนึงถึงภารกิจของระบบ
“ภารกิจของระบบ ให้ข้าใช้ทุกวิถีทางเพื่อกลับวังหลวง ไปตามหาเสด็จแม่ที่ตำหนักเย็น และช่วยชีวิตนาง”
“แต่ในตอนนี้ เสด็จแม่ก็กำลังยืนอยู่ตรงหน้าข้าอยู่ดี ๆ นี่”
คิดถึงตรงนี้
หยางเฉิงลืมดวงตาสีขาวกับดำตัดกันชัดเจน เงยหน้ามองหยุนหลีเยว่ ค่อนข้างอ่อนเปลี้ยและพยายามส่งเสียงอ้อแอ้ว่า “ท่านแม่”
ที่หยางเฉิงพูดได้ หยุนหลีเยว่ไม่ได้แปลกใจ
ตอนสิบเดือน หยางเฉิงก็เริ่มแสดงความไม่ธรรมดาออกมาแล้ว
นางใช้สายตาที่อ่อนโยนและเต็มไปด้วยการตำหนิตนเองมองหยางเฉิง “เฉิงเอ๋อร์ ครั้งนี้ท่านแม่ประมาทเกินไปแล้ว แต่ต่อจากนี้หากท่านแม่ยังมีชีวิตอยู่ จะไม่มีวันให้ผู้ใดมาทำร้ายเจ้าได้อีกเด็ดขาด”
หยางเฉิงกล่าวเสียงแผ่วในใจ “ท่านแม่ ข้าเชื่อท่าน”
ภายหลังเขากลายเป็นคนไร้ค่าไปแล้ว แต่ยังสามารถมีชีวิตอยู่ในวังหลวงได้ กระทั่งอายุสิบห้าปีถึงถูกแย่งตำแหน่งรัชทายาท
ก็เพราะมีหยุนหลีเยว่คอยปกป้องเขา
ภายหลังหยุนหลีเยว่ไม่อาจปกป้องเขาได้อีก ก็เพราะหยุนหลีเยว่ก็ถูกตีลงตำหนักเย็นเช่นกัน ไร้เรี่ยวแรงจะปกป้องเขาแล้ว
“เฉิงเอ๋อร์”
หยุนหลีเยว่กอดหยางเฉิงแน่น “แม้เจ้าจะเป็นรัชทายาท แต่ในชีวิตนี้เจ้า แม่ไม่ได้ขอให้เจ้าต้องเก่งทั้งบุ๋นบู๊ หรือมีปณิธานยิ่งใหญ่ ขอแค่ให้เจ้ามีความสุขไร้ทุกข์ สงบร่มเย็นก็พอ”
จิตใจของหยางเฉิงอ่อนโยนยิ่งนัก
บิดามารดาจำนวนมาก ต่างก็มีจิตใจที่หวังให้บุตรเป็นมังกร
ในสถานที่เช่นวังลึกนี้ยิ่งเห็นได้ชัด
แต่เสด็จแม่หยุนหลีเยว่ กลับมีเพียงความรักที่บริสุทธิ์จริงใจที่สุดให้เขา
ติ๊ง!
【ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ภารกิจสำเร็จ!】